Yvette Luikinga

Yvette kan alles


Een reactie plaatsen

Een thriller

Al jaren roep ik het: ‘Ik wil een boek schrijven’. Niet over mijn ervaringen in het bedrijfsleven, geen tips aan andere vrouwen over hoe het gezinsleven heus wel te combineren is met een carrière. Niet over mijn ervaringen met drank en drugs in een relatie. Nee, een echt, volslagen verzonnen maar rete-spannend verhaal waarbij je in elk geval niet vanaf pagina 1 weet dat de butler het heeft gedaan.

Een thriller…

Jaren geleden schreef ik al eens een kort verhaal. Een klein aantal mensen heb ik het laten lezen en de reacties waren bemoedigend. Ja, die thriller moet er echt eens een keer van komen. Nu ik mezelf mag beraden op mijn toekomst, steekt die wens met kop en schouders boven alles uit.
Als ultieme droom zie ik mijzelf zitten, in een klein hutje (nou ja, bungalowtje komt eigenlijk meer tegemoet aan het beeld) op het strand. Helemaal alleen zit ik daar, mijn laptop op een oud wankel tafeltje aan het raam met uitzicht op het strand en de zee.
Strandhuisje
Als ik het even niet meer weet, loop ik, met fikse tegenwind, in mijn dikke jas en op rubber laarzen, over de vloedlijn op zoek naar een nieuwe wending, een spannende dialoog of de kleur haar van mijn hoofdpersoon. Om gelukzalig met een ‘Eureka’ gevoel terug te keren naar mijn hutje met wankele tafel om het hoofdstuk af te schrijven.
Eten en drinken worden overigens natuurlijk gewoon bezorgd of, liever, genuttigd in de plaatselijke kroeg. Waar de man dan ook wel bij aanwezig mag zijn, bedenk ik me nu.

Een thriller…

Tot nu toe was er altijd wel een excuus. Geen tijd, die kennen we allemaal natuurlijk. Wat wil je, fulltime job. Kinderen in de pubertijd. Een man (die kan je trouwens altijd en overal de schuld van geven).
Geen tijd, dat excuus heb ik nu niet meer. Tijd genoeg. Zoveel tijd zelfs, dat er dagen zijn dat ik niets doe. Want het kan morgen ook. Of overmorgen. Of volgende week. Veel tijd maakt mij lui. Maar dat terzijde.
Tijd heb ik nu genoeg, dus ik kan schrijven. Weliswaar niet in een strandhuisje, maar er zijn ook andere opties. De nieuwe bibliotheek Eemhuis bijvoorbeeld, wat een mooie inspirerende omgeving! Dus excuus heb ik niet, maar voorlopig is er nog weinig op papier terecht gekomen.
bibliotheek eemhuis

En of het zo moet zijn, deze week lees ik opeens dat november de National Novel Writing Month is: schrijf in de maand november een roman van minimaal 50.000 woorden. Het is een wereldwijde challenge met alleen al in Nederland nu al ruim 9.000 inschrijvingen. De challenge gaat niet om het verhaal, maar om het aantal woorden. De uitdaging om je aan het schrijven te zetten. Nieuwsgierig? Kijk hier: http://nanowrimo.org/

Dit is voor mij het laatste duwtje in de rug die ik nodig had. Ik heb me ingeschreven. De maand november ben ik even druk, gemiddeld per dag moeten er 1.666,67 woorden geschreven worden. De was kan ook in december, schat. Het gaat er nu van komen. In elk geval de eerste 50.000 woorden.

Een thriller…