Yvette Luikinga

Yvette kan alles


Een reactie plaatsen

Schrijven!

Afgelopen week zit in een enorm lekkere flow, ik voel mezelf gewoon stuiteren van enthousiasme. Eindelijk doe ik wat ik het liefste doe: schrijven, elke dag weer zit ik achter mijn laptop en schrijf ik.

nano_logo

Mijn ‘boek’ voor de #NaNoWriMo2014 heeft weliswaar steeds meer vorm en verhaallijnen die kloppen (wat een puzzel is dat!) het aantal woorden groeit niet zo hard als ik zou willen. Ik laat de moed echter niet zakken, ik voel dat ik komende week een serieuze eindspurt ga maken.

Verder ben ik al een aantal dagen bezig met een artikel voor de infonu.nl site. Mijn eerste artikel is gepubliceerd in de financiële rubriek (over het nieuwe sociale leenstelsel voor studenten) en mijn volgende artikel is ook voor die rubriek. Dat betekent wel dat ik wat research moet doen om het artikel volledig en juist te schrijven, het lijkt wel een opdracht voor school. Dat vond ik vroeger al leuk, het verschil met nu is dat ik niet in de boeken in de bieb moet duiken maar dat ik thuis in het wereldwijde web duik. Fantastisch!

 

Last but not least heb ik een nieuwe site opgezet. Al geruime tijd zet ik een weekmenu op Facebook en als ik weer eens iets bijzonders heb gekookt of gebakken, dan post ik ook foto’s op Instagram en Facebook. Ik heb er een tijd over getwijfeld om ook op dit blog mijn keukenverhalen en weekmenu’s te plaatsen maar ik heb besloten dat niet te doen, dit blog wordt dan een ratjetoe van allerlei onderwerpen. Daarom dus een nieuwe site: Uit de keuken van Yvette.

Yvetteskeuken

Op die site zal ik vanaf nu mijn weekmenu’s posten. Ook ben ik van plan om verslag te doen van mijn, zoals ik dat noem, smaakexpeditie. Een zoektocht naar lekkere recepten, met name Indische recepten met de smaak van vroeger. Ook zal ik de lekkere recepten delen. Nu alleen nog proberen te onthouden dat ik voor het eten een foto maak, om bij het recept te plaatsen. Meestal zit ik met lege borden en denk ik ‘O ja, een foto’…


3 reacties

Time management of dwangneurose?

De weken vliegen voorbij, zelfs nu ik vrijgesteld ben van arbeid, zoals dat zo mooi heet. Je zou zeggen dat ik nu zeeën van tijd heb, alles op mijn gemak kan doen, maar op een of andere manier is er iedere dag wel weer iets wat ik wil doen, maar niet aan toe kom.

De laatste paar maanden deed ik echt vrijwel niets, behalve de ‘verplichte leuke dingen’ om mijn burn-out te bestrijden. Dat is denk ik inmiddels aardig gelukt. Ik begin nu echt steeds meer mezelf weer te worden. Met alle voor- en nadelen, zeg maar. Zo merk ik dat ik weer volop aan het plannen ben en schemaatjes aan het opzetten ben in diverse nieuw aangemaakte agenda’s. Als ik nu mijn agenda open dan zie ik de agenda’s voor mijzelf, de kinderen en de man.

FullSizeRender

Voor mezelf heb ik inmiddels ook een aparte ‘keuken-agenda’ toegevoegd zodat ook mijn keukenactiviteiten goed ingepland kunnen worden. Elke agenda heeft een eigen kleur.

Het weekend start bij mij op zaterdagochtend met uitgebreid een weekmenu samenstellen. Ik zoek er foto’s bij en post het op Facebook. Het weekmenu plan ik vervolgens ook in mijn agenda zodat ik aan de hand van mijn agenda de boodschappenlijst kan maken.

Op zaterdag weet ik dus al welke gerechten ik die week eet. Ik krijg hier regelmatig reacties op, velen weten vandaag niet waar ze morgen trek in hebben, dus vooraf plannen is voor hen geen goede optie. Nou is het argument van niet weten waar je trek in hebt niet echt op mij van toepassing. Ik heb altijd trek in alles: volgens de man een echte Indo: ik praat over eten of ik eet. Zegt hij. Volgens mij valt het wel mee. Hoewel ik net achter mijn laptop zat te eten, maar dat terzijde.

Als het weekmenu klaar en ingepland is, check ik wat voor activiteiten de kinderen hebben die week en of er afspraken van de man zijn waar ik rekening mee moet houden. Omdat ik vanwege mijn burn-out nog regelmatig black-outs heb in mijn geheugen en dus plat gezegd alles vergeet, is dat reuze handig. Maar het is meer dan dat, voor mijn burn-out deed ik het ook. Overal lijstjes, to-do’s, post-its… Haha, een bekentenis: voor mijn huishouden en de klusjes voor de kinderen gebruik ik de app Wunderlist!

Vanaf nu komt er nog een activiteit bij, ik denk in een aparte agenda (want een ander kleurtje). Ik ga elke dag schrijven. Nu ik voor mijn project National Novel Writing Month aardig aan het tikken ben (15.000 woorden) begint het toch echt wel te kriebelen, ik wil dit echt! Het verhaal vordert gestaag, hoewel ik redelijk achter loop met woorden, vormt het verhaal zich meer en meer. Het aardige is dat ik soms niet weet hoe het verder gaat, maar dan schrijft het verhaal zichzelf ergens naar toe. Een wonderlijke ontdekking. Het schrijven is overigens een eerste stap, wat doe ik daarna? Ik vind het redelijk spannend wat de reacties zullen zijn. Aan wie laat ik het lezen, durf ik het wel te laten lezen door anderen? Voor nu is dat nog even geen probleem, ik moet namelijk nog minstens 35.000 woorden.

Afgelopen week ben ik ook nog eens eindelijk gestart met het schrijven van een artikel voor de site infonu.nl. Dat is een site waar je artikelen voor kunt schrijven. Als ze goedgekeurd en dus geplaatst worden krijg je zelfs een deel van de advertentie opbrengst. Dit gaat overigens pas in na vijf goedgekeurde artikelen. Mijn eerste artikel is inmiddels geplaatst (voor de geïnteresseerden, het gaat over het ombuigen van de studiefinanciering naar een sociaal leenstelsel http://financieel.infonu.nl/diversen/145017-het-sociaal-leenstelsel-voor-studenten.html). Het is mijn bedoeling om daar met regelmaat te schrijven en dat valt niet mee. In tegenstelling tot een blog, moeten de artikelen informatief, neutraal en tijdloos zijn. Een heel andere manier van schrijven, wat ik als enorme uitdaging zie.

Dus elke ochtend ga ik inplannen als ‘schrijftijd’. Eerst de kinderen de deur uit en vervolgens fris gewassen achter de laptop. Nu eerst even die agenda aanmaken en inplannen….


Een reactie plaatsen

Een thriller

Al jaren roep ik het: ‘Ik wil een boek schrijven’. Niet over mijn ervaringen in het bedrijfsleven, geen tips aan andere vrouwen over hoe het gezinsleven heus wel te combineren is met een carrière. Niet over mijn ervaringen met drank en drugs in een relatie. Nee, een echt, volslagen verzonnen maar rete-spannend verhaal waarbij je in elk geval niet vanaf pagina 1 weet dat de butler het heeft gedaan.

Een thriller…

Jaren geleden schreef ik al eens een kort verhaal. Een klein aantal mensen heb ik het laten lezen en de reacties waren bemoedigend. Ja, die thriller moet er echt eens een keer van komen. Nu ik mezelf mag beraden op mijn toekomst, steekt die wens met kop en schouders boven alles uit.
Als ultieme droom zie ik mijzelf zitten, in een klein hutje (nou ja, bungalowtje komt eigenlijk meer tegemoet aan het beeld) op het strand. Helemaal alleen zit ik daar, mijn laptop op een oud wankel tafeltje aan het raam met uitzicht op het strand en de zee.
Strandhuisje
Als ik het even niet meer weet, loop ik, met fikse tegenwind, in mijn dikke jas en op rubber laarzen, over de vloedlijn op zoek naar een nieuwe wending, een spannende dialoog of de kleur haar van mijn hoofdpersoon. Om gelukzalig met een ‘Eureka’ gevoel terug te keren naar mijn hutje met wankele tafel om het hoofdstuk af te schrijven.
Eten en drinken worden overigens natuurlijk gewoon bezorgd of, liever, genuttigd in de plaatselijke kroeg. Waar de man dan ook wel bij aanwezig mag zijn, bedenk ik me nu.

Een thriller…

Tot nu toe was er altijd wel een excuus. Geen tijd, die kennen we allemaal natuurlijk. Wat wil je, fulltime job. Kinderen in de pubertijd. Een man (die kan je trouwens altijd en overal de schuld van geven).
Geen tijd, dat excuus heb ik nu niet meer. Tijd genoeg. Zoveel tijd zelfs, dat er dagen zijn dat ik niets doe. Want het kan morgen ook. Of overmorgen. Of volgende week. Veel tijd maakt mij lui. Maar dat terzijde.
Tijd heb ik nu genoeg, dus ik kan schrijven. Weliswaar niet in een strandhuisje, maar er zijn ook andere opties. De nieuwe bibliotheek Eemhuis bijvoorbeeld, wat een mooie inspirerende omgeving! Dus excuus heb ik niet, maar voorlopig is er nog weinig op papier terecht gekomen.
bibliotheek eemhuis

En of het zo moet zijn, deze week lees ik opeens dat november de National Novel Writing Month is: schrijf in de maand november een roman van minimaal 50.000 woorden. Het is een wereldwijde challenge met alleen al in Nederland nu al ruim 9.000 inschrijvingen. De challenge gaat niet om het verhaal, maar om het aantal woorden. De uitdaging om je aan het schrijven te zetten. Nieuwsgierig? Kijk hier: http://nanowrimo.org/

Dit is voor mij het laatste duwtje in de rug die ik nodig had. Ik heb me ingeschreven. De maand november ben ik even druk, gemiddeld per dag moeten er 1.666,67 woorden geschreven worden. De was kan ook in december, schat. Het gaat er nu van komen. In elk geval de eerste 50.000 woorden.

Een thriller…