Yvette Luikinga

Yvette kan alles


6 reacties

Van uitgang naar ingang…

Het is gebeurd, de kogel is door de kerk. Na vele gesprekken, goed geholpen door deskundig advies is het afgelopen week definitief geworden: ik heb een beëindigingsovereenkomst getekend. Door gewijzigde omstandigheden is een reorganisatie nodig en in de nieuwe situatie is voor mij geen plaats meer.
Veel mensen weten wel dat ik daar niet heel erg verdrietig over zal zijn, behalve de goede samenwerking met een aantal collega’s, deze werkgever en ik waren geen ideale match, zeg maar. Het kost mij dan ook niet heel veel moeite om deze deur te sluiten.
exit
Het is nu aan mij, en gelukkig heb ik daar even de tijd voor, om een nieuwe deur te vinden. Vanaf het moment dat ik in gesprek ben over de contractbeëindiging, besef ik me dat dit een uitgelezen kans is om een nieuwe start te maken. Ik beperk me hierbij dus uitdrukkelijk niet tot de banen die vanzelfsprekend in de lijn der verwachting liggen, maar probeer me te oriënteren op wat ik nu echt heel graag wil.
Er zijn per slot van rekening heel veel nieuwe deuren!
images (12)
Om mijn gedachten te ordenen gebruik ik een Mindmap programma en maak ik een SWOT analyse van mijzelf. Op dit moment zit ik hier midden in en brengt het me in plaats van veel rust en duidelijkheid, een kluwen van gedachten en onzekerheid. Ik ga er maar vanuit dat ik hier eerst doorheen moet voordat het een beetje duidelijke structuur gaat krijgen!
images (9)
Wat het ook gaat worden voor mij, het zal in elk geval een keuze zijn voor passie en enthousiasme. Een keuze voor mijzelf, waarbij ik de toegevoegde waarde kan brengen waarvan ik weet dat ik het in me heb. Waarbij ik weer het kriebelen in mijn vingers voel en niet kan wachten om aan te pakken. Het verschil gaan maken.
Ik heb er nu al zin in!
images (5)

Advertenties


5 reacties

Daar ga je met je rolmodel!

Al jarenlang probeer ik mensen in mijn omgeving en daar buiten te laten zien dat je als vrouw makkelijk een gezin kunt combineren met een fulltime baan. Sterker nog, dat je als vrouw makkelijk een gezin kunt combineren met een carrière.

Ik heb ervoor gepleit dat je niet moet willen streven naar een work-life-balance, want als een balans in evenwicht is, dan staat deze dus stil, en wie wil nou stil staan? Nee, in de combinatie gezin-werk helt de balans de ene keer over naar gezin en de andere keer naar werk. Flexibiliteit, daar moet je naar streven. Bij jezelf als eerste, maar ook heel nadrukkelijk in je gezin (partner en kinderen) en bij je werkgever.

Zoals ik al eens eerder schreef, bij mij liep alles op rolletjes. Maar dan echt. Dankzij een dubbel inkomen konden we hulp inschakelen voor het huishouden. Toen de kinderen wat kleiner waren, was er de enorme flexibele gastouder. Voor de boodschappen was daar Albert die tot in de keuken aflevert. En voor het eten waren daar de gesneden groenten, geschilde voorgekookte aardappelen en als het echt nodig was de bezorgbrommertjes.

Als de kinderen ziek waren, toetsweek hadden of andere belangrijke zaken, helde de balans over naar gezin en zette ik werk even op een lager pitje. Was het voor het werk nodig, dan werkte ik lange dagen, avonden of weekenden en zorgde ik dat het thuisfront de nodige aandacht van anderen kreeg.

Mooi voorbeeld voor mensen die twijfelen of ze wel een gezin willen, naast hun werk. Of mensen die twijfelen of ze wel aan het werk willen (of meer werk willen) naast hun gezin. Of stellen die twijfelen of ze de taken één op één verdelen (de een de zorg, de ander het inkomen) of toch samen zullen delen.

Ik was goed bezig.

Ik moet eerlijk zijn, ik heb er nog niemand over gehoord. Misschien zijn ze te beleefd, willen me niet kwetsen of zo? Maar in mij roept een hele doordringende stem: hahaha, daar ga je met je rolmodel! Een tijdje gaat het goed, maar zie je wel, het kan dus toch niet, zie je wel! Zie je wel… Je kunt geen carrière combineren met opgroeiende kinderen. Zie je wel, daar zit je nu, thuis, met je burnout!

Een tijdje heb ik die stem genegeerd. Werd er wel wat stiller van, wilde het ook niet horen. Maar intussen is het zo’n schrille stem geworden, dat negeren niet meer gaat.

En, warempel, ik merk dat ik mezelf toch niet hélemaal kwijt ben, want potverdorie, ik word hier dus ontzettend boos om! Natuurlijk kan ik die combinatie prima aan. Dat heb ik 16 jaar gedaan, hoeveel bewijs moet je hebben?

Ik zit nu niet thuis omdat ik werk en thuis niet meer kan combineren, ik zit om andere redenen thuis. Ik heb meer ballen in de lucht moeten houden dan ‘alleen’ maar mijn werk en de zorg voor mijn gezin.

Dat iemand al jarenlang zijn financiële verantwoordelijkheid niet eens neemt voor zichzelf en laat staan voor de kinderen. Dat je bekend staat bij 112, dat ze gelijk op de stoep staan als je belt. Dat je gewaarschuwd wordt om steeds maar achterom te kijken.

Ook al is die dreiging voor onze veiligheid inmiddels geslonken, het heeft erin gehakt. De angst en de boosheid, de onmacht en de verslagenheid, die heb ik steeds weg gestopt, door steeds maar weer verder te gaan: aan het werk. Hop, regel dit, regel dat. En dat jaren achter elkaar.

Ik weet nog niet hoe, ik weet ook niet hoe lang het gaat duren. Maar de chaos in mijn hoofd gaat een keer oplossen. Dan kom ik weer terug. Of dit gebeurt door problemen op te lossen of te verwerken en te accepteren? Ik weet het niet. Maar hoe dan ook, ik kom terug. En het rolmodel in mij ook.

 


Een reactie plaatsen

Zitten en wachten tot ‘het’ voorbij is….

Dat gaat dus niet werken.

Gisteren heb ik besloten dat dit niet de manier is. Er zullen wel degelijk zaken opgepakt, afgewerkt, moeten worden.

Zaken, verantwoordelijkheden, die bij mij liggen. Het gaat hier met name om financieel gerelateerde onderwerpen, die mij soms letterlijk de adem doen stokken als ik er over nadenk. En gras maaien, heggen knippen, moestuintjes verzorgen, hardlopen en koeken bakken lossen dat probleem niet op.

De zakelijke nasleep van onze onderneming moet administratief afgehandeld worden. Mijn 2-huizen probleem cq alimentatie probleem moet een oplossing krijgen. En de man moet weer aan het werk.

Ok, dat laatste heb ik niet in de hand, daar kan ik niets in doen. De andere 2 zaken moeten nu eens eindelijk afgehandeld worden anders krijg ik nooit rust in mijn hoofd.

Dus afleiding zoeken, ja, ga ik doen. Maar ik ga nu ook elke dag even werken om die problemen letterlijk van tafel te krijgen. Hoe moeilijk ook…

 


6 reacties

Het kan verkeren

In oktober 2012 schreef ik het blog ‘En ik zeur dus niet…’

Over mijn drukke leven met 2 kinderen, een fulltime baan en een man die veel in het buitenland is. Over het huis schoonmaken en mijn pietluttigheid over de was. Over de tuin waar ik heerlijk in kan zitten met een drankje maar die ook veel onderhoud nodig heeft. Over mijn boodschappen en de weekmenu’s die ik elk weekend plan. En over de momenten dat het even niet meer gaat, tot ik weer een opsteker krijg en vervolgens weer vrolijk, zonder klagen, op de rijdende rollercoaster spring.

Zo ging het, tot ruim een maand geleden. Zoals de laatste tijd regelmatig gebeurde, geveld door een akelige migraine. Vrijdagochtend mee wakker geworden. Bonkende hoofdpijn, misselijk, spugen. Maar geen reden tot paniek, gewoon een dag in bed blijven en dan is het weer over.

Dacht ik. De volgende dag had ik echter nog steeds zware hoofdpijn en was ik ook nog heel erg misselijk. Dat ging maar niet over. Misschien een virusje, dacht ik toen. Iedereen is wel eens een week ziek, dus ik maakte me niet druk.

De week erna was het nog steeds niet weg. Elke dag met hoofdpijn en een misselijk gevoel wakker geworden. Raar, dacht ik. Toch maar eens naar de dokter gegaan. En daar, met een paar simpele vragen en een snel lichamelijk onderzoek, werd geconstateerd dat ik wel erg veel spanning in mijn rug, schouders en nek had zitten. Wat die hoofdpijn verklaarde.

Op de vraag of ik veel stress had, moest ik bevestigend antwoorden. Tja, nogal logisch, een man die al meer dan een jaar zonder werk, zonder inkomen thuis is. Hypotheken (ja, 2) die gewoon nog steeds betaald moeten worden. Monden die gevoed moeten worden. Natuurlijk brengt dat spanning met zich mee.

Maar dat ik, met mijn baan, voor de financiële zekerheid zorg, is dan toch heel gewoon? En dat ik, naast mijn fulltime baan, met mijn feilloos werkend systeem het huishouden draaiend houd (zonder werkster inmiddels natuurlijk) is toch ook niet meer dan logisch? Want zeg nou zelf, als de man weer aan het werk gaat, dan moet alles weer terug naar het oude, dus waarom nu opeens taken gaan verdelen?

Inmiddels ben ik 4 weken verder en moet ik constateren dat ik wel erg veel hooi op mijn vork heb genomen. Dat ik wellicht de afgelopen maanden niet echt naar mijn lichaam heb geluisterd. Doorgaan, want zonder mij strandt het schip. Doorgaan, want iedereen rekent op mij. Doorgaan, want ik kan niet meer stoppen….

Wel dus, mijn lichaam heeft nu aan de noodrem getrokken. Ik kan niet meer doorgaan, want mijn hoofd zit te vol. Mijn hoofd zit te vol. Wat een verschrikkelijke constatering. Ik, die altijd alles kan, kan nu even niets meer. Ik kan bijna niet verzinnen wat we vandaag eten, laat staan dat ik een weekmenu opstel. Ik open mijn zakelijke mail niet meer, terwijl ik normaliter elk vrij uur, elk weekend, elke feestdag, ja, zelfs op mijn trouwdag 5 jaar geleden, nog online ben!

Deze week ben ik zover dat ik openlijk kan toegeven dat ik een burn-out heb. In mijn beleving voel ik dit nog steeds als zwakte en als zogenaamd ‘sterke vrouw’ vind ik dat niet leuk. Maar ja, wie vindt een burn-out nou wel leuk?