Yvette Luikinga

Yvette kan alles


Een reactie plaatsen

De trap

Ik weet niet waarom, maar ik zit weer in een ‘donkere dag’. Ik ben niet echt chagrijnig maar zeker niet vrolijk. Ik doe wat ik moet doen, maar beslist niet meer. Ik ontwijk gesprekken met partner, probeer zo oppervlakkig mogelijk te communiceren met de kinderen. Ik probeer mijn gevoel uit te schakelen, anders doet het pijn…

Dit soort buien komen en gaan vanzelf, ik ben er niet achter waardoor het getriggerd wordt, anders zou ik die implulsen wel vermijden. Soms sta ik er gewoon mee op, misschien door iets wat ik op tv heb gezien de avond ervoor of een droom die me overviel tijdens de nacht. Het gebeurt gewoon.

Niet eens zozeer de gebeurtenissen van toen dringen zich dan aan mij op, als wel het gevoel wat ik daarbij had. De paniek, de angst. En in zo’n bui hoef ik maar de trap op te lopen om het weer te voelen…

 

Hij is boos en ik heb geen idee wat ik nu weer heb gedaan. Ik heb mijn telefoon afgelopen uur niet opgepakt, ik wil niet zien hoe vaak hij heeft geprobeerd te bellen. Ik wil niet zien hoeveel voicemails er ingesproken zijn. Ik wil niet lezen wat er in de binnenstromende SMS’jes staat.

De kinderen zijn vervelend, natuurlijk merken ze mijn spanning en daar reageren ze op. De (nieuwe) man probeert  me gerust te stellen, probeert met me te praten over koetjes en kalfjes. Maar het kan me niet afleiden, verdorie, mijn ex moet ophouden met me lastig te vallen!

Natuurlijk houd ik het niet vol en ik kijk toch op mijn telefoon. Het zweet breekt me uit, de SMS’jes melden me dat hij in de wijk is en hij eist dat ik hem ontmoet en spreek, anders zijn ik en mijn nieuwe partner niet veilig.

Een paar weken daarvoor ben ik gebeld door een van de moeders op het schoolplein. Ze waarschuwde me voor mijn ex, hij had op het schoolplein met haar staan praten over mij en ze was bang dat hij me iets wilde aandoen. In de 2 jaar na de scheiding heeft hij me herhaaldelijk bedreigd, ik moet maar goed om me heen kijken, mijn nieuwe partner idem.

Dit alles bij elkaar maakt me panisch. Ik weet maar al te goed dat hij in blinde woede niet meer weet wat hij doet.

Dus ik ben bang, heel bang. Mijn huis heeft aan alle kanten ramen, een heel mooi licht huis, maar nu is het bedreigend. Overal ben je te zien, nergens ben je veilig. Ik kijk naar buiten en ik denk dat ik hem zie lopen. Ik roep in blinde paniek de kinderen bij me en probeer intussen te bedenken waar we veilig zijn. Ik kan alleen de badkamer verzinnen en dus wil ik daarheen. Maar om daar te komen moeten we de trap op, met al die ramen….

De angst, de paniek van dat moment beklemt me weer, mijn keel knijpt dicht. Paniek, angst, boosheid, schuldgevoel naar de kinderen… Alles giert door me heen. Keer op keer weer. Al jaren. Tranen van onmacht, nog steeds, nu ik dit schrijf.

Uiteindelijk is er destijds niets gebeurt. De politie kwam na mijn 112 melding maar konden niets doen, hij werd niet aangetroffen (was hij er wel?) en bovendien moet er eerst iets gebeuren voordat de politie kan handelen. Enige wat ze me konden bieden was een speciale melding in hun systeem op mijn adres, belde ik weer dan zouden ze er binnen 2 minuten zijn.

Natuurlijk ben ik opgelucht dat er niets gebeurde. En natuurlijk voel ik me nu vreselijk schuldig om wat ik de kinderen toen heb laten meemaken. Of ze er iets aan hebben overgehouden, ik weet het niet. Ze willen hier niet graag over praten en dat laat ik maar zo. Het is namelijk wel hun vader.

Ik ben destijds weer verder gegaan met het leven van alledag, de zorg voor de kinderen, mijn fulltime baan, de afhandeling van de scheidingsperikelen en noem maar op. Alle ballen in de lucht.

Ik wilde dit voorval zo snel mogelijk vergeten. Ik wilde er niet meer aan denken. Dat gaat al jarenlang goed.

Tot ik weer eens een donkere dag heb en de trap op moet…

Trap met raam