Yvette Luikinga

Yvette kan alles


Een reactie plaatsen

Een lange neus naar mijn ‘demonen van het verleden’

Afgelopen twee weken waren druk. Druk met werken, druk met de man die bijna 2 weken naar het buitenland gaat, druk met de auto die er even geen zin meer in had, druk met de kinderen die toch ook af en toe hun aandacht nodig hebben, druk met mijn moeder en haar makelaar en de kijkers naar haar huis. En dan ook nog eens druk in mijn hoofd over mijzelf.

Hoe ga ik het nu aanpakken, dat nieuwe bedrijf? Training gedaan, certificaten binnen, maar dan? Je kunt natuurlijk van tevoren makkelijk bedenken dat je gaat starten met je praktijk, maar doe het dan maar eens even!

Waar begin je, hoe begin je?

Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen. Morgen komen we met bijna de voltallige, allereerste Creatrix® Facilitators en Woman Transformologists® groep in Europa (!!) bij elkaar en gaan we een hoop praktische zaken met elkaar delen. Niet iedereen hoeft hetzelfde wiel uit te vinden natuurlijk.

Ook ga ik een afspraak maken om eens goed te sparren over mijn bedrijf en mijn branding. Een naam, een uitstraling. Wie ben ik, wat wil ik laten zien. En hoe doe ik dat dan?

Bovendien ga ik mijn bedrijf opstarten met een coach, die mij begeleidt in de opstart, zodat ik niet gehinderd word door voor de hand liggende beginnersfouten. Fouten zal ik best maken, maar ik weet zeker dat een hoop mij bespaard zal worden.

Wat mij het meest zal helpen, is het feit dat ik nu, na dik twee weken, nog steeds verschoond ben van al mijn eigen innerlijke obstakels. Alle sessies tijdens de training met mijn mede-cursisten hebben hun werk gedaan. Ik ben niet meer bang iets nieuws te starten, ik durf te vertrouwen op mijzelf en de fantastische methode die ik heb geleerd. Ik ben niet meer bang om in een negatieve gedachtegang meegesleurd te worden, ook al komen er vervelende zaken uit mijn verleden op mijn pad. Het doet me niets meer, alle demonen uit mijn vroegere leven kunnen hun goddelijke gang gaan, mij deert het niet meer!

Want ik zet een mooi bedrijf op en ga straks lachend een lange neus maken naar al die demonen. Mooie doelstelling, of niet?

 

Heb jij ze ook, die demonen uit je verleden of zelfs het heden, die jou belemmeren om écht te gaan voor wat jij diep van binnen graag wilt? Wil jij nu eens echt doorpakken en je professionele loopbaan of je eigen bedrijf op de kaart zetten zonder dat je denkt ‘moet ik het wel doen’, ‘kan ik het wel’ of meer van die gedachten? Ik vertel je graag hoe ik je kan helpen! Maak jij straks ook een lange neus naar JOUW demonen!


Een reactie plaatsen

What are words worth…

Vandaag is de laatste oude dag en sta ik op de drempel naar de nieuwe dag. Afsluiten, deur dicht. De ene laptop leeg, de andere aan het vullen. De ene telefoon terug naar fabrieksinstellingen, de andere inmiddels helemaal opgetuigd.

En het voelt goed. Afgelopen week nog een stevige ‘lesson learned’. Niet afgaan op vertrouwen, maar op zeker weten. Iemands woord is dus niet zo veel waard, zelfs niet op schrift. Dat deed wel even pijn.

trust

Gelukkig vond deze les plaats in de af te sluiten tijd. Gelukkig was het geen domper in mijn nieuwe bestaan. In mijn nieuwe bestaan heb ik tot nu toe alleen nog maar mooie belevingen. Nog steeds ben ik vol passie en enthousiasme aan het werk om echt van start te kunnen gaan.

Iedereen die ik spreek, is positief. Het voelt zo goed, het geeft mij het vertrouwen dat ik mijn bedrijf echt kan opzetten en dat het succesvol gaat worden.

Natuurlijk zullen er ook tegenslagen te verwerken zijn, straks. Natuurlijk gaat het ook wel eens mis. Maar wie heeft er ooit succes behaald zónder een keer te vallen of op zijn minst een keer te struikelen?

Het zullen wijze lessen zijn om verder te gaan, om het opnieuw, maar dan net even anders, weer te proberen.

De les van deze week neem ik mij ter harte, zal ik in mijn nieuwe bestaan niet meer maken. Niet afgaan op toezeggingen, laat eerst maar zien. Want, zo heb ik maar weer eens ervaren, what are words worth….


Een reactie plaatsen

Is dit alles?

Deze week ben ik jarig, 51 jaar word ik. Ik zit er niet mee, hoor, die leeftijd. Als ik terug kijk dan ben ik nu gelukkiger dan, pak ‘m beet, 10 jaar geleden. Of 20 jaar geleden. Dus leeftijd, nee, geen enkel probleem.

Ik sta er wel steeds meer bij stil dat ik inmiddels mag aannemen dat ik over de helft ben, dat ik niet nog een keer 51 jaar voor me heb, zeg maar. En dan ga ik soms wat raar denken. Of ik alles wel goed geregeld heb voor de kinderen, bijvoorbeeld. En ook denk ik dan aan Doe Maar. Ja, je weet wel, ‘Is dit alles’….

Nee, denk ik dan meteen opstandig, natuurlijk niet. Er is nog zoveel wat ik wil doen.

noorderlichtAlaska, bijvoorbeeld, om het Noorderlicht te zien. Want dat staat toch wel hoog op mijn wensenlijstje. En ja, ik weet dat je dan ook naar Noorwegen of Finland kunt, maar op de een of andere manier heb ik iets met Alaska. Lijkt me super. Hoe ik in die kou moet overleven, geen idee, dat zal me vast niet meevallen. Het Noorderlicht zal alles dubbel en dwars waard zijn, denk ik.

AfrikaEn Zuid-Afrika, ook zoiets. Ik wil dolgraag een rondreis maken, een wijnroute uiteraard. Lekker decadent van de ene wijnproeverij naar de andere. Buiten aan vrolijk gedekte tafels lekker eten en drinken. Zie je me al zitten?

Ned IndieEn natuurlijk, last but not least, ik moet mijn rondreis in Indonesië maken. Ik heb mijn stamboom van vaders kant uitgezocht tot ver in de 17e eeuw en alle verblijfsplaatsen van mijn voorouders in Nederlands-Indië vormen mijn route.

.

Natuurlijk weet ik dat je dit soort wensen niet steeds moet uitstellen tot later, want wie weet komt het er dan niet meer van. Om welke reden dan ook. Genieten moet je niet uitstellen. Je moet het je wel kunnen veroorloven, natuurlijk. Organisatorisch, met de kinderen bijvoorbeeld. En, nog belangrijker, financieel. Bij ons staan deze wensen nog eventjes op een lijstje, tot betere tijden zijn aangebroken.

Dus meer reizen wil ik graag. Is dit alles?

Nee, denk ik nu, nog opstandiger. Natuurlijk niet! Ik word niet al 51, ik word pas 51. Tot aan mijn pensioen mag ik nog 17 jaar werken, dus hallo, afgeschreven ben ik echt niet.

En het borrelt hoor, er borrelt al een tijdje iets bij mij. En nu, juist nu is het tijd om het vorm te gaan geven.

Toeval bestaat niet, denk ik altijd. Afgelopen week zijn er twee dingen gebeurd die mij het juiste zetje in de rug hebben gegeven. Dit is niet zo maar gebeurd, het is het resultaat van mijn idee en initiatief. Hierbij denk ik aan het boek van Stefanie Hoogland ‘De Flamingo Factor‘, een inspirerend boek met tips en adviezen om met nog meer plezier en ambitie te werken aan jouw eigen bedrijf en jouw succes. Ik heb notabene zelf in een recensie de belangrijkste boodschap geschreven:

Jouw leven, Jouw bedrijf, Jouw succes. Geen twijfel over mogelijk: de bal ligt bij jou!

Hoogste tijd om mezelf hier nu mee om de oren te slaan. Het initiatief is genomen, de bal is gaan rollen.

Is dit alles?

Nee, roep ik nu keihard. Natuurlijk niet, dit is pas het begin. Dus actie, kom op! En de eerste stap is inmiddels genomen, ik heb een bedrijfspagina op Facebook aangemaakt: Uit de keuken van Yvette. Die moeten jullie natuurlijk massaal gaan liken.

fb

Ik ben in gesprek met mensen, ik ben plannen aan het ontwikkelen, voorbereiden en bespreken. Dit deel ik natuurlijk pas als de plannen concreet zijn.

Dus, is dit alles? Nee, ben je gek, nog lang niet!


4 reacties

Vooral niet gezien

Ik moest er opeens van de week weer aan denken, dankzij de Top2000: Emerson, Lake and Palmer met het nummer Peter Gunn (klik als je niet weet welk nummer het is, of als je het gewoon nog even wilt horen). Live versie van een concert uit 1974. Ladies and gentlemen, Emerson…. Lake…. and Palmer…

ELP

In 1974 was ik 10 en het is zeer waarschijnlijk dat ik het nummer niet toen al kende. Maar toen ik een jaar of 16-17 was, dus begin jaren ’80, kende ik het in elk geval. Op een middag kwam ik uit school. Mijn vader en moeder allebei aan het werk, broer en zus nog op school, dus ik was alleen thuis.

Wij woonden toen in Wijk bij Duurstede, op een soort hofje. Voor ons huis alleen een voetgangerspad, wat voornamelijk gebruikt werd door ouders en kinderen van en naar de basisschool schuin tegenover ons huis. Achter ons huis was de tuin en daarachter een garage, op een pad alleen voor bewoners. Omdat wij het een-na-laatste huis bewoonden kwam er dus vrijwel nooit iemand langs. Ik leg dit even uit, om te benadrukken hoe alleen ik me voelde. Alleen en vooral niet gezien. Vooral niet gezien.

Ik moet me heel erg lekker in mijn vel hebben gevoeld, pubers kunnen ook wel eens anders hebben natuurlijk, maar ik voelde me echt heel erg goed. Ik had de radio aangezet en opeens kwam dus dat nummer voorbij.

Of jullie dit ook vinden, weet ik niet, maar ik vind het een heel opzwepend nummer. Maar het is niet echt een dansnummer. Tenminste, niet voor bij een schoolfeest, bijvoorbeeld. Maar ik was alleen. En niet gezien. Vooral niet gezien…

Was het die tijd, of was het eerder, echt ik weet het niet meer, maar mensen van mijn generatie kennen Toppop natuurlijk nog wel. En Penny de Jager dan dus ook. Ik vond Penny de Jager echt super, wow, zoals zij kon dansen, dat wilde ik ook.

penny de jager 2

Ik zat in elk geval al op dansles. Echte dansles, die bij je opvoeding hoort, zeg maar. Of, ik moet zeggen: hoorde. Want welke puber zit nu nog op dansles? Ik hoef er bij mijn pubers niet mee aan te komen. Maar ik zat er dus wel op. Met mijn broer en mijn beste vriendin. Ik durf te zeggen (en kan het bewijzen met mijn cijfers) dat ik het best goed kon. Ballroom en Latin American, beiden was ik best goed in. Maar dat is natuurlijk niets vergeleken bij Penny de Jager.

Die middag voelde ik me goed. En Peter Gunn was op de radio. Ik was alleen. En niet gezien. Vooral niet gezien.

Ik danste. Ik danste alsof ik Penny was. In de studio van Toppop. Ik was een met de muziek. Als ik er aan denk, voel ik het nog, zie ik mezelf dansen. Totaal opgegaan in de muziek. De kamer door, armen zwaaiend in de rondte, in de hoogte. Mijn bovenlichaam draaiend, heen en weer, wild met mijn haren om me heen. Vrij, bijna los van de grond, zwevend op de zware dreun van Peter Gunn. Ik droeg waarschijnlijk gewoon een spijkerbroek, maar ik danste alsof ik het witte jurkje van Penny de Jager droeg.

Deze herinnering zou ik waarschijnlijk allang kwijt zijn, als ik een week later niet door mijn buurmeisje werd aangesproken. Dat buurmeisje woonde achter ons, schuin tegenover ons huis. En zij had een kamer op zolder. En als ze uit haar raam keek, keek ze recht onze woonkamer in….. Ze sprak me aan. ‘Wat kan jij goed dansen.’….

Waarschijnlijk had ze dat nooit tegen me gezegd als ik niet had gedanst met de vaste overtuiging dat ik niet werd gezien. Ik danste alles eruit wat ik in me had, omdat niemand kon zeggen ‘Joh, doe normaal’. Niemand kon zeggen ‘Stel je niet aan’. Niemand kon zeggen ‘Dat kan je helemaal niet’. Het gevoel niet beoordeeld te worden, onbespied te zijn, haalde het beste uit me.

Nu, in januari 2015, houd ik me vast aan die gedachte. Ik ga doen, wat ik graag wil doen, alsof niemand mij ziet. Ik ga me niet druk maken over wat iemand anders ervan denkt. Want dit wordt het jaar waarin het beste van mijzelf eruit gaat komen. Alsof ik niet wordt gezien. Vooral niet gezien.


3 reacties

Time management of dwangneurose?

De weken vliegen voorbij, zelfs nu ik vrijgesteld ben van arbeid, zoals dat zo mooi heet. Je zou zeggen dat ik nu zeeën van tijd heb, alles op mijn gemak kan doen, maar op een of andere manier is er iedere dag wel weer iets wat ik wil doen, maar niet aan toe kom.

De laatste paar maanden deed ik echt vrijwel niets, behalve de ‘verplichte leuke dingen’ om mijn burn-out te bestrijden. Dat is denk ik inmiddels aardig gelukt. Ik begin nu echt steeds meer mezelf weer te worden. Met alle voor- en nadelen, zeg maar. Zo merk ik dat ik weer volop aan het plannen ben en schemaatjes aan het opzetten ben in diverse nieuw aangemaakte agenda’s. Als ik nu mijn agenda open dan zie ik de agenda’s voor mijzelf, de kinderen en de man.

FullSizeRender

Voor mezelf heb ik inmiddels ook een aparte ‘keuken-agenda’ toegevoegd zodat ook mijn keukenactiviteiten goed ingepland kunnen worden. Elke agenda heeft een eigen kleur.

Het weekend start bij mij op zaterdagochtend met uitgebreid een weekmenu samenstellen. Ik zoek er foto’s bij en post het op Facebook. Het weekmenu plan ik vervolgens ook in mijn agenda zodat ik aan de hand van mijn agenda de boodschappenlijst kan maken.

Op zaterdag weet ik dus al welke gerechten ik die week eet. Ik krijg hier regelmatig reacties op, velen weten vandaag niet waar ze morgen trek in hebben, dus vooraf plannen is voor hen geen goede optie. Nou is het argument van niet weten waar je trek in hebt niet echt op mij van toepassing. Ik heb altijd trek in alles: volgens de man een echte Indo: ik praat over eten of ik eet. Zegt hij. Volgens mij valt het wel mee. Hoewel ik net achter mijn laptop zat te eten, maar dat terzijde.

Als het weekmenu klaar en ingepland is, check ik wat voor activiteiten de kinderen hebben die week en of er afspraken van de man zijn waar ik rekening mee moet houden. Omdat ik vanwege mijn burn-out nog regelmatig black-outs heb in mijn geheugen en dus plat gezegd alles vergeet, is dat reuze handig. Maar het is meer dan dat, voor mijn burn-out deed ik het ook. Overal lijstjes, to-do’s, post-its… Haha, een bekentenis: voor mijn huishouden en de klusjes voor de kinderen gebruik ik de app Wunderlist!

Vanaf nu komt er nog een activiteit bij, ik denk in een aparte agenda (want een ander kleurtje). Ik ga elke dag schrijven. Nu ik voor mijn project National Novel Writing Month aardig aan het tikken ben (15.000 woorden) begint het toch echt wel te kriebelen, ik wil dit echt! Het verhaal vordert gestaag, hoewel ik redelijk achter loop met woorden, vormt het verhaal zich meer en meer. Het aardige is dat ik soms niet weet hoe het verder gaat, maar dan schrijft het verhaal zichzelf ergens naar toe. Een wonderlijke ontdekking. Het schrijven is overigens een eerste stap, wat doe ik daarna? Ik vind het redelijk spannend wat de reacties zullen zijn. Aan wie laat ik het lezen, durf ik het wel te laten lezen door anderen? Voor nu is dat nog even geen probleem, ik moet namelijk nog minstens 35.000 woorden.

Afgelopen week ben ik ook nog eens eindelijk gestart met het schrijven van een artikel voor de site infonu.nl. Dat is een site waar je artikelen voor kunt schrijven. Als ze goedgekeurd en dus geplaatst worden krijg je zelfs een deel van de advertentie opbrengst. Dit gaat overigens pas in na vijf goedgekeurde artikelen. Mijn eerste artikel is inmiddels geplaatst (voor de geïnteresseerden, het gaat over het ombuigen van de studiefinanciering naar een sociaal leenstelsel http://financieel.infonu.nl/diversen/145017-het-sociaal-leenstelsel-voor-studenten.html). Het is mijn bedoeling om daar met regelmaat te schrijven en dat valt niet mee. In tegenstelling tot een blog, moeten de artikelen informatief, neutraal en tijdloos zijn. Een heel andere manier van schrijven, wat ik als enorme uitdaging zie.

Dus elke ochtend ga ik inplannen als ‘schrijftijd’. Eerst de kinderen de deur uit en vervolgens fris gewassen achter de laptop. Nu eerst even die agenda aanmaken en inplannen….


Een reactie plaatsen

Een thriller

Al jaren roep ik het: ‘Ik wil een boek schrijven’. Niet over mijn ervaringen in het bedrijfsleven, geen tips aan andere vrouwen over hoe het gezinsleven heus wel te combineren is met een carrière. Niet over mijn ervaringen met drank en drugs in een relatie. Nee, een echt, volslagen verzonnen maar rete-spannend verhaal waarbij je in elk geval niet vanaf pagina 1 weet dat de butler het heeft gedaan.

Een thriller…

Jaren geleden schreef ik al eens een kort verhaal. Een klein aantal mensen heb ik het laten lezen en de reacties waren bemoedigend. Ja, die thriller moet er echt eens een keer van komen. Nu ik mezelf mag beraden op mijn toekomst, steekt die wens met kop en schouders boven alles uit.
Als ultieme droom zie ik mijzelf zitten, in een klein hutje (nou ja, bungalowtje komt eigenlijk meer tegemoet aan het beeld) op het strand. Helemaal alleen zit ik daar, mijn laptop op een oud wankel tafeltje aan het raam met uitzicht op het strand en de zee.
Strandhuisje
Als ik het even niet meer weet, loop ik, met fikse tegenwind, in mijn dikke jas en op rubber laarzen, over de vloedlijn op zoek naar een nieuwe wending, een spannende dialoog of de kleur haar van mijn hoofdpersoon. Om gelukzalig met een ‘Eureka’ gevoel terug te keren naar mijn hutje met wankele tafel om het hoofdstuk af te schrijven.
Eten en drinken worden overigens natuurlijk gewoon bezorgd of, liever, genuttigd in de plaatselijke kroeg. Waar de man dan ook wel bij aanwezig mag zijn, bedenk ik me nu.

Een thriller…

Tot nu toe was er altijd wel een excuus. Geen tijd, die kennen we allemaal natuurlijk. Wat wil je, fulltime job. Kinderen in de pubertijd. Een man (die kan je trouwens altijd en overal de schuld van geven).
Geen tijd, dat excuus heb ik nu niet meer. Tijd genoeg. Zoveel tijd zelfs, dat er dagen zijn dat ik niets doe. Want het kan morgen ook. Of overmorgen. Of volgende week. Veel tijd maakt mij lui. Maar dat terzijde.
Tijd heb ik nu genoeg, dus ik kan schrijven. Weliswaar niet in een strandhuisje, maar er zijn ook andere opties. De nieuwe bibliotheek Eemhuis bijvoorbeeld, wat een mooie inspirerende omgeving! Dus excuus heb ik niet, maar voorlopig is er nog weinig op papier terecht gekomen.
bibliotheek eemhuis

En of het zo moet zijn, deze week lees ik opeens dat november de National Novel Writing Month is: schrijf in de maand november een roman van minimaal 50.000 woorden. Het is een wereldwijde challenge met alleen al in Nederland nu al ruim 9.000 inschrijvingen. De challenge gaat niet om het verhaal, maar om het aantal woorden. De uitdaging om je aan het schrijven te zetten. Nieuwsgierig? Kijk hier: http://nanowrimo.org/

Dit is voor mij het laatste duwtje in de rug die ik nodig had. Ik heb me ingeschreven. De maand november ben ik even druk, gemiddeld per dag moeten er 1.666,67 woorden geschreven worden. De was kan ook in december, schat. Het gaat er nu van komen. In elk geval de eerste 50.000 woorden.

Een thriller…


6 reacties

Van uitgang naar ingang…

Het is gebeurd, de kogel is door de kerk. Na vele gesprekken, goed geholpen door deskundig advies is het afgelopen week definitief geworden: ik heb een beëindigingsovereenkomst getekend. Door gewijzigde omstandigheden is een reorganisatie nodig en in de nieuwe situatie is voor mij geen plaats meer.
Veel mensen weten wel dat ik daar niet heel erg verdrietig over zal zijn, behalve de goede samenwerking met een aantal collega’s, deze werkgever en ik waren geen ideale match, zeg maar. Het kost mij dan ook niet heel veel moeite om deze deur te sluiten.
exit
Het is nu aan mij, en gelukkig heb ik daar even de tijd voor, om een nieuwe deur te vinden. Vanaf het moment dat ik in gesprek ben over de contractbeëindiging, besef ik me dat dit een uitgelezen kans is om een nieuwe start te maken. Ik beperk me hierbij dus uitdrukkelijk niet tot de banen die vanzelfsprekend in de lijn der verwachting liggen, maar probeer me te oriënteren op wat ik nu echt heel graag wil.
Er zijn per slot van rekening heel veel nieuwe deuren!
images (12)
Om mijn gedachten te ordenen gebruik ik een Mindmap programma en maak ik een SWOT analyse van mijzelf. Op dit moment zit ik hier midden in en brengt het me in plaats van veel rust en duidelijkheid, een kluwen van gedachten en onzekerheid. Ik ga er maar vanuit dat ik hier eerst doorheen moet voordat het een beetje duidelijke structuur gaat krijgen!
images (9)
Wat het ook gaat worden voor mij, het zal in elk geval een keuze zijn voor passie en enthousiasme. Een keuze voor mijzelf, waarbij ik de toegevoegde waarde kan brengen waarvan ik weet dat ik het in me heb. Waarbij ik weer het kriebelen in mijn vingers voel en niet kan wachten om aan te pakken. Het verschil gaan maken.
Ik heb er nu al zin in!
images (5)