Yvette Luikinga

Yvette kan alles


4 reacties

Vooral niet gezien

Ik moest er opeens van de week weer aan denken, dankzij de Top2000: Emerson, Lake and Palmer met het nummer Peter Gunn (klik als je niet weet welk nummer het is, of als je het gewoon nog even wilt horen). Live versie van een concert uit 1974. Ladies and gentlemen, Emerson…. Lake…. and Palmer…

ELP

In 1974 was ik 10 en het is zeer waarschijnlijk dat ik het nummer niet toen al kende. Maar toen ik een jaar of 16-17 was, dus begin jaren ’80, kende ik het in elk geval. Op een middag kwam ik uit school. Mijn vader en moeder allebei aan het werk, broer en zus nog op school, dus ik was alleen thuis.

Wij woonden toen in Wijk bij Duurstede, op een soort hofje. Voor ons huis alleen een voetgangerspad, wat voornamelijk gebruikt werd door ouders en kinderen van en naar de basisschool schuin tegenover ons huis. Achter ons huis was de tuin en daarachter een garage, op een pad alleen voor bewoners. Omdat wij het een-na-laatste huis bewoonden kwam er dus vrijwel nooit iemand langs. Ik leg dit even uit, om te benadrukken hoe alleen ik me voelde. Alleen en vooral niet gezien. Vooral niet gezien.

Ik moet me heel erg lekker in mijn vel hebben gevoeld, pubers kunnen ook wel eens anders hebben natuurlijk, maar ik voelde me echt heel erg goed. Ik had de radio aangezet en opeens kwam dus dat nummer voorbij.

Of jullie dit ook vinden, weet ik niet, maar ik vind het een heel opzwepend nummer. Maar het is niet echt een dansnummer. Tenminste, niet voor bij een schoolfeest, bijvoorbeeld. Maar ik was alleen. En niet gezien. Vooral niet gezien…

Was het die tijd, of was het eerder, echt ik weet het niet meer, maar mensen van mijn generatie kennen Toppop natuurlijk nog wel. En Penny de Jager dan dus ook. Ik vond Penny de Jager echt super, wow, zoals zij kon dansen, dat wilde ik ook.

penny de jager 2

Ik zat in elk geval al op dansles. Echte dansles, die bij je opvoeding hoort, zeg maar. Of, ik moet zeggen: hoorde. Want welke puber zit nu nog op dansles? Ik hoef er bij mijn pubers niet mee aan te komen. Maar ik zat er dus wel op. Met mijn broer en mijn beste vriendin. Ik durf te zeggen (en kan het bewijzen met mijn cijfers) dat ik het best goed kon. Ballroom en Latin American, beiden was ik best goed in. Maar dat is natuurlijk niets vergeleken bij Penny de Jager.

Die middag voelde ik me goed. En Peter Gunn was op de radio. Ik was alleen. En niet gezien. Vooral niet gezien.

Ik danste. Ik danste alsof ik Penny was. In de studio van Toppop. Ik was een met de muziek. Als ik er aan denk, voel ik het nog, zie ik mezelf dansen. Totaal opgegaan in de muziek. De kamer door, armen zwaaiend in de rondte, in de hoogte. Mijn bovenlichaam draaiend, heen en weer, wild met mijn haren om me heen. Vrij, bijna los van de grond, zwevend op de zware dreun van Peter Gunn. Ik droeg waarschijnlijk gewoon een spijkerbroek, maar ik danste alsof ik het witte jurkje van Penny de Jager droeg.

Deze herinnering zou ik waarschijnlijk allang kwijt zijn, als ik een week later niet door mijn buurmeisje werd aangesproken. Dat buurmeisje woonde achter ons, schuin tegenover ons huis. En zij had een kamer op zolder. En als ze uit haar raam keek, keek ze recht onze woonkamer in….. Ze sprak me aan. ‘Wat kan jij goed dansen.’….

Waarschijnlijk had ze dat nooit tegen me gezegd als ik niet had gedanst met de vaste overtuiging dat ik niet werd gezien. Ik danste alles eruit wat ik in me had, omdat niemand kon zeggen ‘Joh, doe normaal’. Niemand kon zeggen ‘Stel je niet aan’. Niemand kon zeggen ‘Dat kan je helemaal niet’. Het gevoel niet beoordeeld te worden, onbespied te zijn, haalde het beste uit me.

Nu, in januari 2015, houd ik me vast aan die gedachte. Ik ga doen, wat ik graag wil doen, alsof niemand mij ziet. Ik ga me niet druk maken over wat iemand anders ervan denkt. Want dit wordt het jaar waarin het beste van mijzelf eruit gaat komen. Alsof ik niet wordt gezien. Vooral niet gezien.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Schrijven!

Afgelopen week zit in een enorm lekkere flow, ik voel mezelf gewoon stuiteren van enthousiasme. Eindelijk doe ik wat ik het liefste doe: schrijven, elke dag weer zit ik achter mijn laptop en schrijf ik.

nano_logo

Mijn ‘boek’ voor de #NaNoWriMo2014 heeft weliswaar steeds meer vorm en verhaallijnen die kloppen (wat een puzzel is dat!) het aantal woorden groeit niet zo hard als ik zou willen. Ik laat de moed echter niet zakken, ik voel dat ik komende week een serieuze eindspurt ga maken.

Verder ben ik al een aantal dagen bezig met een artikel voor de infonu.nl site. Mijn eerste artikel is gepubliceerd in de financiële rubriek (over het nieuwe sociale leenstelsel voor studenten) en mijn volgende artikel is ook voor die rubriek. Dat betekent wel dat ik wat research moet doen om het artikel volledig en juist te schrijven, het lijkt wel een opdracht voor school. Dat vond ik vroeger al leuk, het verschil met nu is dat ik niet in de boeken in de bieb moet duiken maar dat ik thuis in het wereldwijde web duik. Fantastisch!

 

Last but not least heb ik een nieuwe site opgezet. Al geruime tijd zet ik een weekmenu op Facebook en als ik weer eens iets bijzonders heb gekookt of gebakken, dan post ik ook foto’s op Instagram en Facebook. Ik heb er een tijd over getwijfeld om ook op dit blog mijn keukenverhalen en weekmenu’s te plaatsen maar ik heb besloten dat niet te doen, dit blog wordt dan een ratjetoe van allerlei onderwerpen. Daarom dus een nieuwe site: Uit de keuken van Yvette.

Yvetteskeuken

Op die site zal ik vanaf nu mijn weekmenu’s posten. Ook ben ik van plan om verslag te doen van mijn, zoals ik dat noem, smaakexpeditie. Een zoektocht naar lekkere recepten, met name Indische recepten met de smaak van vroeger. Ook zal ik de lekkere recepten delen. Nu alleen nog proberen te onthouden dat ik voor het eten een foto maak, om bij het recept te plaatsen. Meestal zit ik met lege borden en denk ik ‘O ja, een foto’…


3 reacties

Time management of dwangneurose?

De weken vliegen voorbij, zelfs nu ik vrijgesteld ben van arbeid, zoals dat zo mooi heet. Je zou zeggen dat ik nu zeeën van tijd heb, alles op mijn gemak kan doen, maar op een of andere manier is er iedere dag wel weer iets wat ik wil doen, maar niet aan toe kom.

De laatste paar maanden deed ik echt vrijwel niets, behalve de ‘verplichte leuke dingen’ om mijn burn-out te bestrijden. Dat is denk ik inmiddels aardig gelukt. Ik begin nu echt steeds meer mezelf weer te worden. Met alle voor- en nadelen, zeg maar. Zo merk ik dat ik weer volop aan het plannen ben en schemaatjes aan het opzetten ben in diverse nieuw aangemaakte agenda’s. Als ik nu mijn agenda open dan zie ik de agenda’s voor mijzelf, de kinderen en de man.

FullSizeRender

Voor mezelf heb ik inmiddels ook een aparte ‘keuken-agenda’ toegevoegd zodat ook mijn keukenactiviteiten goed ingepland kunnen worden. Elke agenda heeft een eigen kleur.

Het weekend start bij mij op zaterdagochtend met uitgebreid een weekmenu samenstellen. Ik zoek er foto’s bij en post het op Facebook. Het weekmenu plan ik vervolgens ook in mijn agenda zodat ik aan de hand van mijn agenda de boodschappenlijst kan maken.

Op zaterdag weet ik dus al welke gerechten ik die week eet. Ik krijg hier regelmatig reacties op, velen weten vandaag niet waar ze morgen trek in hebben, dus vooraf plannen is voor hen geen goede optie. Nou is het argument van niet weten waar je trek in hebt niet echt op mij van toepassing. Ik heb altijd trek in alles: volgens de man een echte Indo: ik praat over eten of ik eet. Zegt hij. Volgens mij valt het wel mee. Hoewel ik net achter mijn laptop zat te eten, maar dat terzijde.

Als het weekmenu klaar en ingepland is, check ik wat voor activiteiten de kinderen hebben die week en of er afspraken van de man zijn waar ik rekening mee moet houden. Omdat ik vanwege mijn burn-out nog regelmatig black-outs heb in mijn geheugen en dus plat gezegd alles vergeet, is dat reuze handig. Maar het is meer dan dat, voor mijn burn-out deed ik het ook. Overal lijstjes, to-do’s, post-its… Haha, een bekentenis: voor mijn huishouden en de klusjes voor de kinderen gebruik ik de app Wunderlist!

Vanaf nu komt er nog een activiteit bij, ik denk in een aparte agenda (want een ander kleurtje). Ik ga elke dag schrijven. Nu ik voor mijn project National Novel Writing Month aardig aan het tikken ben (15.000 woorden) begint het toch echt wel te kriebelen, ik wil dit echt! Het verhaal vordert gestaag, hoewel ik redelijk achter loop met woorden, vormt het verhaal zich meer en meer. Het aardige is dat ik soms niet weet hoe het verder gaat, maar dan schrijft het verhaal zichzelf ergens naar toe. Een wonderlijke ontdekking. Het schrijven is overigens een eerste stap, wat doe ik daarna? Ik vind het redelijk spannend wat de reacties zullen zijn. Aan wie laat ik het lezen, durf ik het wel te laten lezen door anderen? Voor nu is dat nog even geen probleem, ik moet namelijk nog minstens 35.000 woorden.

Afgelopen week ben ik ook nog eens eindelijk gestart met het schrijven van een artikel voor de site infonu.nl. Dat is een site waar je artikelen voor kunt schrijven. Als ze goedgekeurd en dus geplaatst worden krijg je zelfs een deel van de advertentie opbrengst. Dit gaat overigens pas in na vijf goedgekeurde artikelen. Mijn eerste artikel is inmiddels geplaatst (voor de geïnteresseerden, het gaat over het ombuigen van de studiefinanciering naar een sociaal leenstelsel http://financieel.infonu.nl/diversen/145017-het-sociaal-leenstelsel-voor-studenten.html). Het is mijn bedoeling om daar met regelmaat te schrijven en dat valt niet mee. In tegenstelling tot een blog, moeten de artikelen informatief, neutraal en tijdloos zijn. Een heel andere manier van schrijven, wat ik als enorme uitdaging zie.

Dus elke ochtend ga ik inplannen als ‘schrijftijd’. Eerst de kinderen de deur uit en vervolgens fris gewassen achter de laptop. Nu eerst even die agenda aanmaken en inplannen….


Een reactie plaatsen

Een thriller

Al jaren roep ik het: ‘Ik wil een boek schrijven’. Niet over mijn ervaringen in het bedrijfsleven, geen tips aan andere vrouwen over hoe het gezinsleven heus wel te combineren is met een carrière. Niet over mijn ervaringen met drank en drugs in een relatie. Nee, een echt, volslagen verzonnen maar rete-spannend verhaal waarbij je in elk geval niet vanaf pagina 1 weet dat de butler het heeft gedaan.

Een thriller…

Jaren geleden schreef ik al eens een kort verhaal. Een klein aantal mensen heb ik het laten lezen en de reacties waren bemoedigend. Ja, die thriller moet er echt eens een keer van komen. Nu ik mezelf mag beraden op mijn toekomst, steekt die wens met kop en schouders boven alles uit.
Als ultieme droom zie ik mijzelf zitten, in een klein hutje (nou ja, bungalowtje komt eigenlijk meer tegemoet aan het beeld) op het strand. Helemaal alleen zit ik daar, mijn laptop op een oud wankel tafeltje aan het raam met uitzicht op het strand en de zee.
Strandhuisje
Als ik het even niet meer weet, loop ik, met fikse tegenwind, in mijn dikke jas en op rubber laarzen, over de vloedlijn op zoek naar een nieuwe wending, een spannende dialoog of de kleur haar van mijn hoofdpersoon. Om gelukzalig met een ‘Eureka’ gevoel terug te keren naar mijn hutje met wankele tafel om het hoofdstuk af te schrijven.
Eten en drinken worden overigens natuurlijk gewoon bezorgd of, liever, genuttigd in de plaatselijke kroeg. Waar de man dan ook wel bij aanwezig mag zijn, bedenk ik me nu.

Een thriller…

Tot nu toe was er altijd wel een excuus. Geen tijd, die kennen we allemaal natuurlijk. Wat wil je, fulltime job. Kinderen in de pubertijd. Een man (die kan je trouwens altijd en overal de schuld van geven).
Geen tijd, dat excuus heb ik nu niet meer. Tijd genoeg. Zoveel tijd zelfs, dat er dagen zijn dat ik niets doe. Want het kan morgen ook. Of overmorgen. Of volgende week. Veel tijd maakt mij lui. Maar dat terzijde.
Tijd heb ik nu genoeg, dus ik kan schrijven. Weliswaar niet in een strandhuisje, maar er zijn ook andere opties. De nieuwe bibliotheek Eemhuis bijvoorbeeld, wat een mooie inspirerende omgeving! Dus excuus heb ik niet, maar voorlopig is er nog weinig op papier terecht gekomen.
bibliotheek eemhuis

En of het zo moet zijn, deze week lees ik opeens dat november de National Novel Writing Month is: schrijf in de maand november een roman van minimaal 50.000 woorden. Het is een wereldwijde challenge met alleen al in Nederland nu al ruim 9.000 inschrijvingen. De challenge gaat niet om het verhaal, maar om het aantal woorden. De uitdaging om je aan het schrijven te zetten. Nieuwsgierig? Kijk hier: http://nanowrimo.org/

Dit is voor mij het laatste duwtje in de rug die ik nodig had. Ik heb me ingeschreven. De maand november ben ik even druk, gemiddeld per dag moeten er 1.666,67 woorden geschreven worden. De was kan ook in december, schat. Het gaat er nu van komen. In elk geval de eerste 50.000 woorden.

Een thriller…


6 reacties

Van uitgang naar ingang…

Het is gebeurd, de kogel is door de kerk. Na vele gesprekken, goed geholpen door deskundig advies is het afgelopen week definitief geworden: ik heb een beëindigingsovereenkomst getekend. Door gewijzigde omstandigheden is een reorganisatie nodig en in de nieuwe situatie is voor mij geen plaats meer.
Veel mensen weten wel dat ik daar niet heel erg verdrietig over zal zijn, behalve de goede samenwerking met een aantal collega’s, deze werkgever en ik waren geen ideale match, zeg maar. Het kost mij dan ook niet heel veel moeite om deze deur te sluiten.
exit
Het is nu aan mij, en gelukkig heb ik daar even de tijd voor, om een nieuwe deur te vinden. Vanaf het moment dat ik in gesprek ben over de contractbeëindiging, besef ik me dat dit een uitgelezen kans is om een nieuwe start te maken. Ik beperk me hierbij dus uitdrukkelijk niet tot de banen die vanzelfsprekend in de lijn der verwachting liggen, maar probeer me te oriënteren op wat ik nu echt heel graag wil.
Er zijn per slot van rekening heel veel nieuwe deuren!
images (12)
Om mijn gedachten te ordenen gebruik ik een Mindmap programma en maak ik een SWOT analyse van mijzelf. Op dit moment zit ik hier midden in en brengt het me in plaats van veel rust en duidelijkheid, een kluwen van gedachten en onzekerheid. Ik ga er maar vanuit dat ik hier eerst doorheen moet voordat het een beetje duidelijke structuur gaat krijgen!
images (9)
Wat het ook gaat worden voor mij, het zal in elk geval een keuze zijn voor passie en enthousiasme. Een keuze voor mijzelf, waarbij ik de toegevoegde waarde kan brengen waarvan ik weet dat ik het in me heb. Waarbij ik weer het kriebelen in mijn vingers voel en niet kan wachten om aan te pakken. Het verschil gaan maken.
Ik heb er nu al zin in!
images (5)


Een reactie plaatsen

De trap

Ik weet niet waarom, maar ik zit weer in een ‘donkere dag’. Ik ben niet echt chagrijnig maar zeker niet vrolijk. Ik doe wat ik moet doen, maar beslist niet meer. Ik ontwijk gesprekken met partner, probeer zo oppervlakkig mogelijk te communiceren met de kinderen. Ik probeer mijn gevoel uit te schakelen, anders doet het pijn…

Dit soort buien komen en gaan vanzelf, ik ben er niet achter waardoor het getriggerd wordt, anders zou ik die implulsen wel vermijden. Soms sta ik er gewoon mee op, misschien door iets wat ik op tv heb gezien de avond ervoor of een droom die me overviel tijdens de nacht. Het gebeurt gewoon.

Niet eens zozeer de gebeurtenissen van toen dringen zich dan aan mij op, als wel het gevoel wat ik daarbij had. De paniek, de angst. En in zo’n bui hoef ik maar de trap op te lopen om het weer te voelen…

 

Hij is boos en ik heb geen idee wat ik nu weer heb gedaan. Ik heb mijn telefoon afgelopen uur niet opgepakt, ik wil niet zien hoe vaak hij heeft geprobeerd te bellen. Ik wil niet zien hoeveel voicemails er ingesproken zijn. Ik wil niet lezen wat er in de binnenstromende SMS’jes staat.

De kinderen zijn vervelend, natuurlijk merken ze mijn spanning en daar reageren ze op. De (nieuwe) man probeert  me gerust te stellen, probeert met me te praten over koetjes en kalfjes. Maar het kan me niet afleiden, verdorie, mijn ex moet ophouden met me lastig te vallen!

Natuurlijk houd ik het niet vol en ik kijk toch op mijn telefoon. Het zweet breekt me uit, de SMS’jes melden me dat hij in de wijk is en hij eist dat ik hem ontmoet en spreek, anders zijn ik en mijn nieuwe partner niet veilig.

Een paar weken daarvoor ben ik gebeld door een van de moeders op het schoolplein. Ze waarschuwde me voor mijn ex, hij had op het schoolplein met haar staan praten over mij en ze was bang dat hij me iets wilde aandoen. In de 2 jaar na de scheiding heeft hij me herhaaldelijk bedreigd, ik moet maar goed om me heen kijken, mijn nieuwe partner idem.

Dit alles bij elkaar maakt me panisch. Ik weet maar al te goed dat hij in blinde woede niet meer weet wat hij doet.

Dus ik ben bang, heel bang. Mijn huis heeft aan alle kanten ramen, een heel mooi licht huis, maar nu is het bedreigend. Overal ben je te zien, nergens ben je veilig. Ik kijk naar buiten en ik denk dat ik hem zie lopen. Ik roep in blinde paniek de kinderen bij me en probeer intussen te bedenken waar we veilig zijn. Ik kan alleen de badkamer verzinnen en dus wil ik daarheen. Maar om daar te komen moeten we de trap op, met al die ramen….

De angst, de paniek van dat moment beklemt me weer, mijn keel knijpt dicht. Paniek, angst, boosheid, schuldgevoel naar de kinderen… Alles giert door me heen. Keer op keer weer. Al jaren. Tranen van onmacht, nog steeds, nu ik dit schrijf.

Uiteindelijk is er destijds niets gebeurt. De politie kwam na mijn 112 melding maar konden niets doen, hij werd niet aangetroffen (was hij er wel?) en bovendien moet er eerst iets gebeuren voordat de politie kan handelen. Enige wat ze me konden bieden was een speciale melding in hun systeem op mijn adres, belde ik weer dan zouden ze er binnen 2 minuten zijn.

Natuurlijk ben ik opgelucht dat er niets gebeurde. En natuurlijk voel ik me nu vreselijk schuldig om wat ik de kinderen toen heb laten meemaken. Of ze er iets aan hebben overgehouden, ik weet het niet. Ze willen hier niet graag over praten en dat laat ik maar zo. Het is namelijk wel hun vader.

Ik ben destijds weer verder gegaan met het leven van alledag, de zorg voor de kinderen, mijn fulltime baan, de afhandeling van de scheidingsperikelen en noem maar op. Alle ballen in de lucht.

Ik wilde dit voorval zo snel mogelijk vergeten. Ik wilde er niet meer aan denken. Dat gaat al jarenlang goed.

Tot ik weer eens een donkere dag heb en de trap op moet…

Trap met raam


2 reacties

Ik kom er weer aan!

Het ‘gooi het er maar uit’ heeft veel met me gedaan afgelopen weken. De herinneringen vlogen me aan en ik werd er bepaald niet vrolijk van. Dat heeft het thuisfront hier ook goed geweten.

Ook al ging ik met een donkere bril door de dagen heen, er was aan de andere kant wel de opluchting dat ik het eruit had gegooid. Ook al is het nog maar een klein deel van het verhaal.

Niet alleen via mijn blog, ook tijdens gesprekken met mensen ben ik niet meer terughoudend over die periode maar vertel ik meer wat er is gebeurd. En langzaam geeft het me rust. Ik merk dat ik, ook al is een groot aantal zaken niet veranderd en dus niet opgelost, me er veel meer in kan berusten en van me af kan zetten.

En ik merk dat het weer begint te kriebelen. Ik wil wel weer iets doen. Anders dan koekjes bakken. Anders dan elke dag boodschappen doen. Anders dan elke dag denken ‘morgen strijk ik wel’.

Ik wil er weer bij horen, het verschil gaan maken, voor klanten, voor collega’s. De deur uit, en ’s avonds thuis komen, vol energie en vertellen over wat er zo goed ging die dag.

Natuurlijk, ik weet het, niet te hard van stapel. Doe ik niet, echt. Ik begin volgende week met een dag. Kijken hoe ik me het best nuttig kan maken zonder te veel verwachtingen te scheppen, zonder mezelf al teveel druk op te leggen.

Maar ik ga het doen. Die bodem van de put, die ken ik nu wel. Ik ben mezelf daar tegen gekomen, heb gehuild, geschreeuwd en getierd. Maar nu is het tijd de ladder vast te pakken en de eerste treden te beklimmen.

Ik kom eraan!

 

uitdeput