Yvette Luikinga

Yvette kan alles


1 reactie

Ik huil die tranen wel

Te lang niet geschreven. Te veel. Te moeilijk. Want hoe schrijf je van je af, deel je, als het zó dicht bij is. Dat de liefsten in de wereld hiermee geconfronteerd kunnen worden. Dat wil je niet. Toch?

Inmiddels zijn we maanden verder, zijn we ook stappen verder. Dat wel. Maar nog steeds is het niet voorbij. Is het nog steeds zó moeilijk.

Hoe schrijf je van je af, hoe deel je, zonder je te branden aan de hete brij? Hoe komt je hoofd tot rust, zonder de relativerende antwoorden, zonder de bemoedigende reacties, zonder het begripvolle zwijgen?

Soms is het zo verstikkend, dan kán ik niet meer, dan wil ik niet meer. Maar dan zie ik mijzelf de volgende dag toch weer door gaan. En dan gaat het ook wel weer, dan zakt het weer weg. Tot de volgende keer.

Zoals gisteren dus. Weer die confrontatie. Dus ik ga het nu proberen. Van me af schrijven. Delen. Zonder me te branden aan de hete brij.

Een situatie schets. Een man, een vader. Die iets doet, iets heel doms doet. Iets wat ook verboden is. Iets wat gevaarlijk is. Niet alleen voor hem maar ook voor de kinderen. Gevaar voor lijf en leden. Wat dat aan gaat, liep het goed af.

Als de ene ouder blijk geeft van onverantwoordelijk gedrag ten opzichte van de kinderen, moet de andere ouder dubbel zo oplettend zijn. Die andere ouder, dat ben ik. En ik beweer niet dat ik overal gelijk in heb. Ik handel alleen uit emotie, puur uit gevoel. Beschermingsdrang. Contact met hun vader wil ik niet in de weg staan, hoe zou ik dat kunnen? Maar hen naar hem toe laten gaan, terwijl ik niet weet waar en hoe. En alle andere vragen er nog bij, hoe zou ik dat kunnen? Ik word nog misselijk als ik aan de waarschuwende officiële brief denk. Ik zie het nog voor mijn ogen draaien als ik aan het telefoongesprek denk waarin mij verteld werd wat er allemaal had kúnnen gebeuren.

Alles heeft hij laten vallen en hij is vertrokken. Naar het buitenland. Mij achterlatend met een enorme hoeveelheid ellende. Schuldeisers konden hem niet meer vinden, maar mij vonden ze wel. Het huis is dankzij familie en vrienden leeggehaald en zelfs inmiddels verkocht. Nu de restschuld nog…

Ik weet formeel niet waar hij is, via gesprekjes met de kinderen weet ik nu wel in welke stad. Ik weet wat hij vertelt, over wat hij daar doet. Ik weet ook wat anderen vertellen, over wat hij daar doet. Een ander verhaal. En ik ben dus niet gerust. Wil eigenlijk helemaal niet dat de kinderen daar heen gaan. Maar hoe houd ik een kind van 18 tegen?

En nu vraagt het kind van 18 of hij het kind van 14 mee mag nemen. Want papa geeft hen een vakantie, dicht bij hem. En ik weet nog steeds niet of het veilig is of niet. Of er iets kan gebeuren of niet. Ik zeg dat ik in dit geval, zo ‘not like me’, niet kan argumenteren op logica, dat ik hierin alleen maar emotioneel ben. Alle beren op de weg die ik benoem, weerleggen de kinderen, overduidelijk met door hem gegeven antwoorden. En hoe kan ik de kinderen uitleggen dat ik zíjn antwoorden niet serieus kan nemen, dat ik hem niet meer vertrouw, niet meer geloof? Na die 28 jaar, waarin ik door door schande en schade (beiden letterlijk!) heb moeten leren dat hij kan liegen en bedriegen. Dat hij zijn eigen verhalen gelooft, waardoor het voor hem niet eens meer liegen is.

moederliefde

Maar dan is daar de keerzijde. Het kind, met tranen in de ogen, met een vader die zo ontzettend gemist wordt. Het kind, met boosheid naar de moeder omdat die in de weg staat. Tegen houdt. De vader-kind relatie verstoort. Díe moeder, die wil ik niet zijn. Ik wil niet dat mijn kinderen verdriet hebben, gebukt gaan onder de daden van hun ouders. Ik wil niet dat ze huilen als ik die tranen kan tegenhouden.

Ik besef me dat ik ze niet tot in lengte der dagen kan tegenhouden. De geruststellende antwoorden die ik nodig heb, zal ik niet krijgen, nu niet en later niet. Want er komt steeds weer iets. Het houdt nooit op, de hoop daarop heb ik opgegeven. We zullen moeten omgaan met wat op ons pad komt. Niet alleen ik, maar ook de kinderen. Dat je pad niet alleen maar één groot feest is, dat weten de kinderen inmiddels wel. En opvoeden is ook loslaten, dus ik ga  langzaam aan het idee wennen dat ik ze moet laten gaan. Ik hoop, ik bid zelfs, dat het goed gaat. Dat het een mooie vakantie wordt. Zonder tranen. Die huil ik wel…


2 reacties

Het voordeel van de twijfel?

Afgelopen maanden weet ik niet wat mij overkomt.

Al sinds mijn scheiding is de communicatie tussen de ex en mij zeg maar niet optimaal. Er is een periode geweest dat ik alles wat we mondeling hadden afgesproken, bijvoorbeeld wanneer en hoe laat de kinderen gehaald of gebracht worden, nog eens extra in een email bevestigde. De ex presteerde het namelijk keer op keer weer om met een stalen gezicht mij te vertellen dat we het anders hadden afgesproken dan dat ik dacht.

Er zijn jaren geweest dat ik mij niet veilig voelde, de bedreigingen zijn beangstigend en veelvuldig voorbij gekomen.

Het is dan ook niet zo heel raar natuurlijk dat ik de afgelopen maanden sta te kijken van wat er allemaal gebeurt. Was de communicatie voorheen altijd moeilijk en stug, zo makkelijk gaat het nu opeens. En tot mijn stomme verbazing stelt hij ook nog eens voor om een gedeelte van zijn levensonderhoud binnenkort zelf op te pakken. Niet dat alleen, vanaf volgend jaar kan hij ook een bijdrage leveren in het levensonderhoud van de kinderen.

Na voorgaande jaren kan ik mijn ogen en oren niet geloven. Natuurlijk ben ik bij dat het zo gaat, natuurlijk is het fantastisch als ik, al is het maar gedeeltelijk, van die alimentatieplicht af ben. Maar ik kan er niet om juichen. Wacht maar, denk ik, er komt heus wel weer wat.

Het duurt echter al een tijd, ik kan er niet omheen. Ik zie ook afgelopen maanden dat hij zich houdt aan de afspraken. Niet zeuren, dus?

Kan het zijn dat iemand na jaren dwars liggen, tegenwerken en profiteren nu opeens het licht ziet en verantwoordelijkheid gaat tonen? Ik wil het graag geloven.

Op het moment dat ik geneigd ben hem toch voorzichtig het voordeel van de twijfel te geven, komt daar eindelijk het verlossende sms’je.

De ex is nog steeds hetzelfde…

 


Een reactie plaatsen

De trap

Ik weet niet waarom, maar ik zit weer in een ‘donkere dag’. Ik ben niet echt chagrijnig maar zeker niet vrolijk. Ik doe wat ik moet doen, maar beslist niet meer. Ik ontwijk gesprekken met partner, probeer zo oppervlakkig mogelijk te communiceren met de kinderen. Ik probeer mijn gevoel uit te schakelen, anders doet het pijn…

Dit soort buien komen en gaan vanzelf, ik ben er niet achter waardoor het getriggerd wordt, anders zou ik die implulsen wel vermijden. Soms sta ik er gewoon mee op, misschien door iets wat ik op tv heb gezien de avond ervoor of een droom die me overviel tijdens de nacht. Het gebeurt gewoon.

Niet eens zozeer de gebeurtenissen van toen dringen zich dan aan mij op, als wel het gevoel wat ik daarbij had. De paniek, de angst. En in zo’n bui hoef ik maar de trap op te lopen om het weer te voelen…

 

Hij is boos en ik heb geen idee wat ik nu weer heb gedaan. Ik heb mijn telefoon afgelopen uur niet opgepakt, ik wil niet zien hoe vaak hij heeft geprobeerd te bellen. Ik wil niet zien hoeveel voicemails er ingesproken zijn. Ik wil niet lezen wat er in de binnenstromende SMS’jes staat.

De kinderen zijn vervelend, natuurlijk merken ze mijn spanning en daar reageren ze op. De (nieuwe) man probeert  me gerust te stellen, probeert met me te praten over koetjes en kalfjes. Maar het kan me niet afleiden, verdorie, mijn ex moet ophouden met me lastig te vallen!

Natuurlijk houd ik het niet vol en ik kijk toch op mijn telefoon. Het zweet breekt me uit, de SMS’jes melden me dat hij in de wijk is en hij eist dat ik hem ontmoet en spreek, anders zijn ik en mijn nieuwe partner niet veilig.

Een paar weken daarvoor ben ik gebeld door een van de moeders op het schoolplein. Ze waarschuwde me voor mijn ex, hij had op het schoolplein met haar staan praten over mij en ze was bang dat hij me iets wilde aandoen. In de 2 jaar na de scheiding heeft hij me herhaaldelijk bedreigd, ik moet maar goed om me heen kijken, mijn nieuwe partner idem.

Dit alles bij elkaar maakt me panisch. Ik weet maar al te goed dat hij in blinde woede niet meer weet wat hij doet.

Dus ik ben bang, heel bang. Mijn huis heeft aan alle kanten ramen, een heel mooi licht huis, maar nu is het bedreigend. Overal ben je te zien, nergens ben je veilig. Ik kijk naar buiten en ik denk dat ik hem zie lopen. Ik roep in blinde paniek de kinderen bij me en probeer intussen te bedenken waar we veilig zijn. Ik kan alleen de badkamer verzinnen en dus wil ik daarheen. Maar om daar te komen moeten we de trap op, met al die ramen….

De angst, de paniek van dat moment beklemt me weer, mijn keel knijpt dicht. Paniek, angst, boosheid, schuldgevoel naar de kinderen… Alles giert door me heen. Keer op keer weer. Al jaren. Tranen van onmacht, nog steeds, nu ik dit schrijf.

Uiteindelijk is er destijds niets gebeurt. De politie kwam na mijn 112 melding maar konden niets doen, hij werd niet aangetroffen (was hij er wel?) en bovendien moet er eerst iets gebeuren voordat de politie kan handelen. Enige wat ze me konden bieden was een speciale melding in hun systeem op mijn adres, belde ik weer dan zouden ze er binnen 2 minuten zijn.

Natuurlijk ben ik opgelucht dat er niets gebeurde. En natuurlijk voel ik me nu vreselijk schuldig om wat ik de kinderen toen heb laten meemaken. Of ze er iets aan hebben overgehouden, ik weet het niet. Ze willen hier niet graag over praten en dat laat ik maar zo. Het is namelijk wel hun vader.

Ik ben destijds weer verder gegaan met het leven van alledag, de zorg voor de kinderen, mijn fulltime baan, de afhandeling van de scheidingsperikelen en noem maar op. Alle ballen in de lucht.

Ik wilde dit voorval zo snel mogelijk vergeten. Ik wilde er niet meer aan denken. Dat gaat al jarenlang goed.

Tot ik weer eens een donkere dag heb en de trap op moet…

Trap met raam


Een reactie plaatsen

Nare droom

Bedreigd

Misschien moet ik wel doen alsof het allemaal een slechte droom was. Naar dromen doen we per slot van rekening allemaal wel eens. En als je daarna wakker wordt, heb je nog wel eventjes last van het nare gevoel, maar ben je eenmaal begonnen aan je dagelijkse routine, dan zakt het weer weg en later weet je eigenlijk alleen nog maar dat je naar gedroomd hebt, maar wat precies, dat weet je niet meer.

Dus die keer, dat we op vakantie waren in Zuid-Frankrijk, heerlijk op een luxe, kleine, stille camping, daar heb ik gewoon heel naar gedroomd.

Ik droomde dat hij zo onrustig was en dat vond ik vreemd. Mijn zoontje was lief, de omgeving was prachtig, het weer was heerlijk.

Maar nog was hij niet tevreden. Hij zei het niet, hij zei niets, maar ja, als je al ruim 15 jaar samen bent, dan weet je het zonder woorden. En ondanks mijn aandringen, bleef hij stil. Inmiddels was ik wel gewend om mijn eigen vertier te zoeken, dus ik drong niet lang aan. Ik rende bijna dagelijks een mooie ronde in het wildvreemde warme landschap, misschien stiekem hopend op een lange verdwaling?

Altijd vond ik de weg weer terug naar de camping en altijd was hij daar, stil en in zichzelf gekeerd.

Na ongeveer een week begon me op te vallen dat hij bijna angstvallig zijn mobiele telefoon constant bij zich hield. Raar, want omdat we in Frankrijk waren (en dus hoge roaming kosten) hadden we onze telefoons uit en zetten we deze alleen ’s avonds even aan om te kijken of er berichten waren van onze moeders. Dat hij constant zijn telefoon bij zich had, dat was dus heel vreemd. Toen ik er een opmerking over maakte, was ik natuurlijk paranoia en was het te dwaas voor woorden dat ik het idee had dat hij iets voor mij verborgen hield. Vertrouwde ik hem dan nog steeds niet?

Zoals zo vaak in zulke situaties voelde ik me meteen schuldig, waarom kon ik hem ook niet gewoon vertrouwen, had ik bewijs dan dat hij verkeerde dingen deed? Nou dan! Of…. ?

De sfeer werd er niet beter op. Het leek wel alsof we speelden dat we op vakantie waren, we deden alles wat we normaal deden, zoonlief had de vakantie van zijn leventje, maar het gevoel van onbezorgde heerlijke vakantie had ik in elk geval niet.

Toch deed ik mijn best om positief te zijn en juist toen ik iets meer relaxt was, kwam ’s avonds het hoge woord eruit. Hij moest wat vertellen. Nou was ik inmiddels wel het een en ander gewend, na dergelijke aankondigingen, maar dit verhaal kon ik niet verzinnen.

Hij vertelde mij dat hij een paar maanden eerder was opgepakt door de politie voor verhoor. Raar, als je dat als echtgenote niet eens hebt gemerkt. Raar dat je dat als echtgenoot niet eens vertelt. Maar goed, ik deed mijn best hem niet in de rede te vallen en luisterde naar zijn verhaal.

Het was in de periode dat hij nog cocaine gebruikte (…). Hij regelde dit telefonisch bij zijn dealer en die werd blijkbaar al een tijdje door de politie afgeluisterd. Via die gesprekken kwamen ze bij hem terecht wilden ze hem spreken. Ze wilden de bende oprollen dus was zijn informatie belangrijk. Om een lang en moeilijk gesprek kort samen te vatten: hij heeft de dealer verlinkt waardoor deze achter tralies terecht is gekomen.

Was dat alles? Nee dus. Vanuit de gevangenis werd hij nu al wekenlang regelmatig gebeld en bedreigd. En ze dreigden niet alleen hem iets aan te doen, maar ook mij en mijn zoontje…

Op dit moment word ik wakker, de angst als klam zweet op mijn warme lichaam, mijn bonkende hart komt langzaam weer tot rust omdat alles om mij heen mijn eigen veilige vertrouwde omgeving blijkt te zijn….

Nee, helaas, niet elk verhaal heeft een happy end.

Het was geen droom, het was echt, waardoor het nu, jaren later, inmiddels wel een boze droom is die mij nog regelmatig in angstzweet doet ontwaken.

Na die bekentenis heb ik de beslissing genomen om te verhuizen, weg uit die stad, weg uit die omgeving. Later heeft hij mij dit regelmatig verweten, ik zou weg zijn gegaan vanwege mijn werk. Dat de oorzaak bij hem lag, is hij al lang vergeten.

Ik wou dat ik zo makkelijk kon vergeten…