Yvette Luikinga

Yvette kan alles


Een reactie plaatsen

Hand in eigen boezem…

Mijn nekharen stonden weer recht overeind na het lezen van het sms’je. Ik heb er namelijk enorm veel moeite mee als iemand mij vertelt wat ik ‘moet’ doen. Dat bepaal ik zelf wel. Iedereen mag mij vragen om iets te doen. Hoe ik het zou moeten doen. Wanneer ik het zou moeten doen. Dat maakt mij niet uit. Ik ben niet zo moeilijk. Als je het maar vraagt op een manier die mij niet op de kast jaagt.

Het sms’je vertelt mij dat ik de dochter de volgende keer moet brengen en halen en dat ik mijn agenda daar maar op moet aanpassen. Het is pas over 4 weken dus meneer neemt aan dat dit mij dit gaat lukken. Mijn opstandige brein leest daar meteen een verborgen ‘dit keer’ tussen door.

Je ziet mij nu op de kast zitten? Dat klopt. Meneer vertelt een kleine week eerder aan de dochter dat ze niet door mij op vrijdag gebracht kan worden maar dat hij haar op zaterdag haalt. Dochterlief vertelt dat aan mij. Ik realiseer mij meteen dat dit gegeven impliceert dat ik haar dan op zondag moet halen. Mijn zondag staat echter al vol gepland.

Als ik dit aan de dochter vertel, loopt het uit de hand. Zij boos, omdat ik, volgens haar, een hoop stennis maak om niets. Ik boos op haar, omdat zij alleen begrip heeft voor haar vader als deze afspraken wijzigt vanwege zijn agenda maar zij geen begrip heeft voor mijn agenda. Het gevoel dat ik me altijd maar weer moet aanpassen aan meneer, overheerst mij volkomen. Uiteindelijk haalt en brengt de ex haar dat weekend, met de mededeling dat ik dan het volgende weekend moet brengen en halen. Het beruchte sms’je.

Meer dan een week ben ik geïrriteerd. Meer dan een week weet ik dat ik contact moet opnemen met de ex, want het volgende weekend moet wel geregeld worden. Zoals al jaren het geval is als ik hem moet contacten, zit ik mezelf en mijn omgeving behoorlijk dwars. Tot uiteindelijk ik dan toch maar de telefoon oppak en de ex bel. Papier voor me, met het lijstje wat allemaal echt besproken moet worden.

Het gesprek verloopt dan tot mijn verbazing helemaal niet verkeerd. Ja, sommige zaken blijven gebeuren. Zijn toezegging om in het nieuwe jaar zelf financiële verantwoording op zich te nemen met betrekking tot zijn woonlasten en waarschijnlijk later zelfs ook voor levensonderhoud van de kinderen, bevestigt hij weer. Jammer genoeg hierbij wel melding makend van het feit dat hij dit helemaal niet hoeft, verwijzend naar de uitspraak van de rechter inzake alimentatie. De nekharen rijzen weer.

Maar het lukt me om rustig te blijven. Ik vraag hem een aantal keren om het niet over bepaalde onderwerpen te hebben, omdat we hier nou eenmaal enorm van mening over verschillen. Hoewel het gesprek me vreselijk veel energie kost en mijn stem een stuk hoger klinkt dan normaal, kan ik me redelijk goed houden. Het gesprek wordt met duidelijke afspraken beëindigd.

De wijze les van de dag: laat je niet zo op de kast jagen, neem niet alles van hem meteen negatief. En neem die telefoon eens wat sneller in de hand….

Advertenties