Yvette Luikinga

Yvette kan alles


2 reacties

December lichtmaand?

En voor je het weet, is het alweer half december. Geen tijd meer om het resultaat van dit jaar nog te wijzigen, te beïnvloeden. De laatste kans is geweest. Het is, wat het is.

Het vizier wordt nu ingesteld op het komende jaar, 2015 moet ons gaan brengen waar we nu al zo lang op wachten, een goede baan voor de man. Een nieuwe richting voor mij. Donker achter ons en licht voor ons. Want we laten de moed niet zakken.
De markt trekt aan, dat is goed te merken. Dus het komende jaar wordt gewoon goed.

Maar voordat we in het nieuwe jaar zitten, nog even deze laatste weken van december.
En ik zeg het maar gelijk heel eerlijk, december is niet mijn favoriete maand.

Naast de ‘gewone’ feestelijkheden zoals Sinterklaas, Kerstmis en Oud en Nieuw hebben we nog de verjaardagen van onze zonen (mijn zoon de 23e, zijn zoon 2 januari). Dat zijn in totaal zeker 8 momenten die gepland moeten worden: waar, met wie en wanneer.

Kijk maar:
1) Sinterklaas: vieren we het thuis of bij iemand anders, vieren we het met of zonder zijn kinderen
2) verjaardag mijn zoon: feestje met zijn vrienden
3) verjaardag mijn zoon: verjaardag met de hele familie of alleen oma (dat wil hij het liefst)
4) 1e Kerstdag: thuis of ergens anders. Komen zijn kinderen of niet. Zijn mijn kinderen thuis of bij hun vader?
5) 2e Kerstdag: idem als 1e Kerstdag. Traditioneel ‘wisseldag’ van mijn kinderen: zijn ze 1e Kerstdag bij mij, dan gaan ze 2e Kerstdag naar hem. Of andersom.
6) Oud en Nieuw: en weer hetzelfde, zijn we thuis of niet, welke kinderen zijn er wel of niet bij. Alles inclusief halen en brengen natuurlijk.
7) Nieuwjaarsdag: gaan we op de koffie bij mijn moeder.. Gaan we op de koffie bij zijn ouders?
8) Verjaardag zijn zoon. Vieren we het ook bij ons thuis? Indien ja, kunnen we dit dan combineren met de verjaardag van mijn zoon?

Terwijl ik dit opsom, weet ik ook gelijk waarom december mijn favoriete maand niet is: je hebt met zo ontzettend veel mensen rekening te houden! Wat willen de ex-en, wat willen de kinderen, wanneer zijn er kinderen thuis en wanneer niet, moet er iemand weggebracht of gehaald worden…..
Echt, het grootste nadeel van een samengesteld gezin komt tot uiting in december.

Nog even, dan is het weer januari.
Ik zie licht…..

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/333/67925724/files/2014/12/img_0333.jpg


Een reactie plaatsen

Hand in eigen boezem…

Mijn nekharen stonden weer recht overeind na het lezen van het sms’je. Ik heb er namelijk enorm veel moeite mee als iemand mij vertelt wat ik ‘moet’ doen. Dat bepaal ik zelf wel. Iedereen mag mij vragen om iets te doen. Hoe ik het zou moeten doen. Wanneer ik het zou moeten doen. Dat maakt mij niet uit. Ik ben niet zo moeilijk. Als je het maar vraagt op een manier die mij niet op de kast jaagt.

Het sms’je vertelt mij dat ik de dochter de volgende keer moet brengen en halen en dat ik mijn agenda daar maar op moet aanpassen. Het is pas over 4 weken dus meneer neemt aan dat dit mij dit gaat lukken. Mijn opstandige brein leest daar meteen een verborgen ‘dit keer’ tussen door.

Je ziet mij nu op de kast zitten? Dat klopt. Meneer vertelt een kleine week eerder aan de dochter dat ze niet door mij op vrijdag gebracht kan worden maar dat hij haar op zaterdag haalt. Dochterlief vertelt dat aan mij. Ik realiseer mij meteen dat dit gegeven impliceert dat ik haar dan op zondag moet halen. Mijn zondag staat echter al vol gepland.

Als ik dit aan de dochter vertel, loopt het uit de hand. Zij boos, omdat ik, volgens haar, een hoop stennis maak om niets. Ik boos op haar, omdat zij alleen begrip heeft voor haar vader als deze afspraken wijzigt vanwege zijn agenda maar zij geen begrip heeft voor mijn agenda. Het gevoel dat ik me altijd maar weer moet aanpassen aan meneer, overheerst mij volkomen. Uiteindelijk haalt en brengt de ex haar dat weekend, met de mededeling dat ik dan het volgende weekend moet brengen en halen. Het beruchte sms’je.

Meer dan een week ben ik geïrriteerd. Meer dan een week weet ik dat ik contact moet opnemen met de ex, want het volgende weekend moet wel geregeld worden. Zoals al jaren het geval is als ik hem moet contacten, zit ik mezelf en mijn omgeving behoorlijk dwars. Tot uiteindelijk ik dan toch maar de telefoon oppak en de ex bel. Papier voor me, met het lijstje wat allemaal echt besproken moet worden.

Het gesprek verloopt dan tot mijn verbazing helemaal niet verkeerd. Ja, sommige zaken blijven gebeuren. Zijn toezegging om in het nieuwe jaar zelf financiële verantwoording op zich te nemen met betrekking tot zijn woonlasten en waarschijnlijk later zelfs ook voor levensonderhoud van de kinderen, bevestigt hij weer. Jammer genoeg hierbij wel melding makend van het feit dat hij dit helemaal niet hoeft, verwijzend naar de uitspraak van de rechter inzake alimentatie. De nekharen rijzen weer.

Maar het lukt me om rustig te blijven. Ik vraag hem een aantal keren om het niet over bepaalde onderwerpen te hebben, omdat we hier nou eenmaal enorm van mening over verschillen. Hoewel het gesprek me vreselijk veel energie kost en mijn stem een stuk hoger klinkt dan normaal, kan ik me redelijk goed houden. Het gesprek wordt met duidelijke afspraken beëindigd.

De wijze les van de dag: laat je niet zo op de kast jagen, neem niet alles van hem meteen negatief. En neem die telefoon eens wat sneller in de hand….


2 reacties

Het voordeel van de twijfel?

Afgelopen maanden weet ik niet wat mij overkomt.

Al sinds mijn scheiding is de communicatie tussen de ex en mij zeg maar niet optimaal. Er is een periode geweest dat ik alles wat we mondeling hadden afgesproken, bijvoorbeeld wanneer en hoe laat de kinderen gehaald of gebracht worden, nog eens extra in een email bevestigde. De ex presteerde het namelijk keer op keer weer om met een stalen gezicht mij te vertellen dat we het anders hadden afgesproken dan dat ik dacht.

Er zijn jaren geweest dat ik mij niet veilig voelde, de bedreigingen zijn beangstigend en veelvuldig voorbij gekomen.

Het is dan ook niet zo heel raar natuurlijk dat ik de afgelopen maanden sta te kijken van wat er allemaal gebeurt. Was de communicatie voorheen altijd moeilijk en stug, zo makkelijk gaat het nu opeens. En tot mijn stomme verbazing stelt hij ook nog eens voor om een gedeelte van zijn levensonderhoud binnenkort zelf op te pakken. Niet dat alleen, vanaf volgend jaar kan hij ook een bijdrage leveren in het levensonderhoud van de kinderen.

Na voorgaande jaren kan ik mijn ogen en oren niet geloven. Natuurlijk ben ik bij dat het zo gaat, natuurlijk is het fantastisch als ik, al is het maar gedeeltelijk, van die alimentatieplicht af ben. Maar ik kan er niet om juichen. Wacht maar, denk ik, er komt heus wel weer wat.

Het duurt echter al een tijd, ik kan er niet omheen. Ik zie ook afgelopen maanden dat hij zich houdt aan de afspraken. Niet zeuren, dus?

Kan het zijn dat iemand na jaren dwars liggen, tegenwerken en profiteren nu opeens het licht ziet en verantwoordelijkheid gaat tonen? Ik wil het graag geloven.

Op het moment dat ik geneigd ben hem toch voorzichtig het voordeel van de twijfel te geven, komt daar eindelijk het verlossende sms’je.

De ex is nog steeds hetzelfde…

 


Een reactie plaatsen

Schrijven!

Afgelopen week zit in een enorm lekkere flow, ik voel mezelf gewoon stuiteren van enthousiasme. Eindelijk doe ik wat ik het liefste doe: schrijven, elke dag weer zit ik achter mijn laptop en schrijf ik.

nano_logo

Mijn ‘boek’ voor de #NaNoWriMo2014 heeft weliswaar steeds meer vorm en verhaallijnen die kloppen (wat een puzzel is dat!) het aantal woorden groeit niet zo hard als ik zou willen. Ik laat de moed echter niet zakken, ik voel dat ik komende week een serieuze eindspurt ga maken.

Verder ben ik al een aantal dagen bezig met een artikel voor de infonu.nl site. Mijn eerste artikel is gepubliceerd in de financiële rubriek (over het nieuwe sociale leenstelsel voor studenten) en mijn volgende artikel is ook voor die rubriek. Dat betekent wel dat ik wat research moet doen om het artikel volledig en juist te schrijven, het lijkt wel een opdracht voor school. Dat vond ik vroeger al leuk, het verschil met nu is dat ik niet in de boeken in de bieb moet duiken maar dat ik thuis in het wereldwijde web duik. Fantastisch!

 

Last but not least heb ik een nieuwe site opgezet. Al geruime tijd zet ik een weekmenu op Facebook en als ik weer eens iets bijzonders heb gekookt of gebakken, dan post ik ook foto’s op Instagram en Facebook. Ik heb er een tijd over getwijfeld om ook op dit blog mijn keukenverhalen en weekmenu’s te plaatsen maar ik heb besloten dat niet te doen, dit blog wordt dan een ratjetoe van allerlei onderwerpen. Daarom dus een nieuwe site: Uit de keuken van Yvette.

Yvetteskeuken

Op die site zal ik vanaf nu mijn weekmenu’s posten. Ook ben ik van plan om verslag te doen van mijn, zoals ik dat noem, smaakexpeditie. Een zoektocht naar lekkere recepten, met name Indische recepten met de smaak van vroeger. Ook zal ik de lekkere recepten delen. Nu alleen nog proberen te onthouden dat ik voor het eten een foto maak, om bij het recept te plaatsen. Meestal zit ik met lege borden en denk ik ‘O ja, een foto’…


3 reacties

Time management of dwangneurose?

De weken vliegen voorbij, zelfs nu ik vrijgesteld ben van arbeid, zoals dat zo mooi heet. Je zou zeggen dat ik nu zeeën van tijd heb, alles op mijn gemak kan doen, maar op een of andere manier is er iedere dag wel weer iets wat ik wil doen, maar niet aan toe kom.

De laatste paar maanden deed ik echt vrijwel niets, behalve de ‘verplichte leuke dingen’ om mijn burn-out te bestrijden. Dat is denk ik inmiddels aardig gelukt. Ik begin nu echt steeds meer mezelf weer te worden. Met alle voor- en nadelen, zeg maar. Zo merk ik dat ik weer volop aan het plannen ben en schemaatjes aan het opzetten ben in diverse nieuw aangemaakte agenda’s. Als ik nu mijn agenda open dan zie ik de agenda’s voor mijzelf, de kinderen en de man.

FullSizeRender

Voor mezelf heb ik inmiddels ook een aparte ‘keuken-agenda’ toegevoegd zodat ook mijn keukenactiviteiten goed ingepland kunnen worden. Elke agenda heeft een eigen kleur.

Het weekend start bij mij op zaterdagochtend met uitgebreid een weekmenu samenstellen. Ik zoek er foto’s bij en post het op Facebook. Het weekmenu plan ik vervolgens ook in mijn agenda zodat ik aan de hand van mijn agenda de boodschappenlijst kan maken.

Op zaterdag weet ik dus al welke gerechten ik die week eet. Ik krijg hier regelmatig reacties op, velen weten vandaag niet waar ze morgen trek in hebben, dus vooraf plannen is voor hen geen goede optie. Nou is het argument van niet weten waar je trek in hebt niet echt op mij van toepassing. Ik heb altijd trek in alles: volgens de man een echte Indo: ik praat over eten of ik eet. Zegt hij. Volgens mij valt het wel mee. Hoewel ik net achter mijn laptop zat te eten, maar dat terzijde.

Als het weekmenu klaar en ingepland is, check ik wat voor activiteiten de kinderen hebben die week en of er afspraken van de man zijn waar ik rekening mee moet houden. Omdat ik vanwege mijn burn-out nog regelmatig black-outs heb in mijn geheugen en dus plat gezegd alles vergeet, is dat reuze handig. Maar het is meer dan dat, voor mijn burn-out deed ik het ook. Overal lijstjes, to-do’s, post-its… Haha, een bekentenis: voor mijn huishouden en de klusjes voor de kinderen gebruik ik de app Wunderlist!

Vanaf nu komt er nog een activiteit bij, ik denk in een aparte agenda (want een ander kleurtje). Ik ga elke dag schrijven. Nu ik voor mijn project National Novel Writing Month aardig aan het tikken ben (15.000 woorden) begint het toch echt wel te kriebelen, ik wil dit echt! Het verhaal vordert gestaag, hoewel ik redelijk achter loop met woorden, vormt het verhaal zich meer en meer. Het aardige is dat ik soms niet weet hoe het verder gaat, maar dan schrijft het verhaal zichzelf ergens naar toe. Een wonderlijke ontdekking. Het schrijven is overigens een eerste stap, wat doe ik daarna? Ik vind het redelijk spannend wat de reacties zullen zijn. Aan wie laat ik het lezen, durf ik het wel te laten lezen door anderen? Voor nu is dat nog even geen probleem, ik moet namelijk nog minstens 35.000 woorden.

Afgelopen week ben ik ook nog eens eindelijk gestart met het schrijven van een artikel voor de site infonu.nl. Dat is een site waar je artikelen voor kunt schrijven. Als ze goedgekeurd en dus geplaatst worden krijg je zelfs een deel van de advertentie opbrengst. Dit gaat overigens pas in na vijf goedgekeurde artikelen. Mijn eerste artikel is inmiddels geplaatst (voor de geïnteresseerden, het gaat over het ombuigen van de studiefinanciering naar een sociaal leenstelsel http://financieel.infonu.nl/diversen/145017-het-sociaal-leenstelsel-voor-studenten.html). Het is mijn bedoeling om daar met regelmaat te schrijven en dat valt niet mee. In tegenstelling tot een blog, moeten de artikelen informatief, neutraal en tijdloos zijn. Een heel andere manier van schrijven, wat ik als enorme uitdaging zie.

Dus elke ochtend ga ik inplannen als ‘schrijftijd’. Eerst de kinderen de deur uit en vervolgens fris gewassen achter de laptop. Nu eerst even die agenda aanmaken en inplannen….


Een reactie plaatsen

Een thriller

Al jaren roep ik het: ‘Ik wil een boek schrijven’. Niet over mijn ervaringen in het bedrijfsleven, geen tips aan andere vrouwen over hoe het gezinsleven heus wel te combineren is met een carrière. Niet over mijn ervaringen met drank en drugs in een relatie. Nee, een echt, volslagen verzonnen maar rete-spannend verhaal waarbij je in elk geval niet vanaf pagina 1 weet dat de butler het heeft gedaan.

Een thriller…

Jaren geleden schreef ik al eens een kort verhaal. Een klein aantal mensen heb ik het laten lezen en de reacties waren bemoedigend. Ja, die thriller moet er echt eens een keer van komen. Nu ik mezelf mag beraden op mijn toekomst, steekt die wens met kop en schouders boven alles uit.
Als ultieme droom zie ik mijzelf zitten, in een klein hutje (nou ja, bungalowtje komt eigenlijk meer tegemoet aan het beeld) op het strand. Helemaal alleen zit ik daar, mijn laptop op een oud wankel tafeltje aan het raam met uitzicht op het strand en de zee.
Strandhuisje
Als ik het even niet meer weet, loop ik, met fikse tegenwind, in mijn dikke jas en op rubber laarzen, over de vloedlijn op zoek naar een nieuwe wending, een spannende dialoog of de kleur haar van mijn hoofdpersoon. Om gelukzalig met een ‘Eureka’ gevoel terug te keren naar mijn hutje met wankele tafel om het hoofdstuk af te schrijven.
Eten en drinken worden overigens natuurlijk gewoon bezorgd of, liever, genuttigd in de plaatselijke kroeg. Waar de man dan ook wel bij aanwezig mag zijn, bedenk ik me nu.

Een thriller…

Tot nu toe was er altijd wel een excuus. Geen tijd, die kennen we allemaal natuurlijk. Wat wil je, fulltime job. Kinderen in de pubertijd. Een man (die kan je trouwens altijd en overal de schuld van geven).
Geen tijd, dat excuus heb ik nu niet meer. Tijd genoeg. Zoveel tijd zelfs, dat er dagen zijn dat ik niets doe. Want het kan morgen ook. Of overmorgen. Of volgende week. Veel tijd maakt mij lui. Maar dat terzijde.
Tijd heb ik nu genoeg, dus ik kan schrijven. Weliswaar niet in een strandhuisje, maar er zijn ook andere opties. De nieuwe bibliotheek Eemhuis bijvoorbeeld, wat een mooie inspirerende omgeving! Dus excuus heb ik niet, maar voorlopig is er nog weinig op papier terecht gekomen.
bibliotheek eemhuis

En of het zo moet zijn, deze week lees ik opeens dat november de National Novel Writing Month is: schrijf in de maand november een roman van minimaal 50.000 woorden. Het is een wereldwijde challenge met alleen al in Nederland nu al ruim 9.000 inschrijvingen. De challenge gaat niet om het verhaal, maar om het aantal woorden. De uitdaging om je aan het schrijven te zetten. Nieuwsgierig? Kijk hier: http://nanowrimo.org/

Dit is voor mij het laatste duwtje in de rug die ik nodig had. Ik heb me ingeschreven. De maand november ben ik even druk, gemiddeld per dag moeten er 1.666,67 woorden geschreven worden. De was kan ook in december, schat. Het gaat er nu van komen. In elk geval de eerste 50.000 woorden.

Een thriller…


6 reacties

Van uitgang naar ingang…

Het is gebeurd, de kogel is door de kerk. Na vele gesprekken, goed geholpen door deskundig advies is het afgelopen week definitief geworden: ik heb een beëindigingsovereenkomst getekend. Door gewijzigde omstandigheden is een reorganisatie nodig en in de nieuwe situatie is voor mij geen plaats meer.
Veel mensen weten wel dat ik daar niet heel erg verdrietig over zal zijn, behalve de goede samenwerking met een aantal collega’s, deze werkgever en ik waren geen ideale match, zeg maar. Het kost mij dan ook niet heel veel moeite om deze deur te sluiten.
exit
Het is nu aan mij, en gelukkig heb ik daar even de tijd voor, om een nieuwe deur te vinden. Vanaf het moment dat ik in gesprek ben over de contractbeëindiging, besef ik me dat dit een uitgelezen kans is om een nieuwe start te maken. Ik beperk me hierbij dus uitdrukkelijk niet tot de banen die vanzelfsprekend in de lijn der verwachting liggen, maar probeer me te oriënteren op wat ik nu echt heel graag wil.
Er zijn per slot van rekening heel veel nieuwe deuren!
images (12)
Om mijn gedachten te ordenen gebruik ik een Mindmap programma en maak ik een SWOT analyse van mijzelf. Op dit moment zit ik hier midden in en brengt het me in plaats van veel rust en duidelijkheid, een kluwen van gedachten en onzekerheid. Ik ga er maar vanuit dat ik hier eerst doorheen moet voordat het een beetje duidelijke structuur gaat krijgen!
images (9)
Wat het ook gaat worden voor mij, het zal in elk geval een keuze zijn voor passie en enthousiasme. Een keuze voor mijzelf, waarbij ik de toegevoegde waarde kan brengen waarvan ik weet dat ik het in me heb. Waarbij ik weer het kriebelen in mijn vingers voel en niet kan wachten om aan te pakken. Het verschil gaan maken.
Ik heb er nu al zin in!
images (5)


1 reactie

Eicellen invriezen bij Apple en Facebook?

Alle kranten berichtten erover: Facebook en Apple zijn bereid het invriezen van eicellen van hun vrouwelijke werknemers te betalen. Onder het mom van ‘Eerst carrière, dan kinderen’ hebben ze een budget van $ 20.000 per vrouw beschikbaar. Inmiddels is er al een aantal werkneemsters van Facebook die gebruik hebben gemaakt van dit aanbod.

 


Aangezien ik in een periode van 5 jaar 4 ivf-behandelingen heb ondergaan om uiteindelijk 2 kinderen te mogen krijgen, weet ik wat een dergelijke behandelingen voor een vrouw betekent: in eerste instantie een vruchtbaarheidsbehandeling met hormonen, om zo veel mogelijk eitjes te produceren en dan een punctie (bij mij zeer pijnlijk, maar niet iedereen ervaart dit zo) om de eitjes te ‘oogsten’. Vervolgens, wanneer de bevruchte eicellen teruggeplaatst worden, moet je wederom met hormonen je lichaam in optimale staat brengen om deze bevruchte eicel te ontvangen. Waarbij je in de eerste plaats maar moet hopen dat het ontdooiproces goed verloopt en de eicel daadwerkelijk levensvatbaar is.


Tijdens de behandeling kunnen er nare complicaties optreden (zo belandde ik in het ziekenhuis met een eierstok-ontsteking) maar ook zonder dat, is de behandeling al behoorlijk zwaar. Bovendien is er geen garantie dat je vervolgens na een aantal jaren daadwerkelijk zwanger raakt van een van de bevroren eicellen. Het is dus een ingrijpend proces om de vruchtbare jaren van de vrouwelijke werknemers van Facebook of Apple op te rekken. En dat zonder enige medische noodzaak!


Waarom zouden bedrijven als Facebook en Apple dit doen? Deze technologiebedrijven stellen zelf dat ze hiermee meer kans hebben de vrouwelijk werknemers, die al schaars zijn in die wereld, te behouden en bovendien dat ze hiermee meer kans maken nieuwe vrouwelijke werknemers van buitenaf aan te kunnen trekken. Het feit dat een aantal vrouwen al gebruik heeft gemaakt van deze regeling, bevestigt natuurlijk dat er ook behoefte aan deze regeling is.

Blijkbaar zien deze vrouwen geen andere optie dan het invullen van hun kinderwens uit te stellen en wordt het combineren van carrière en gezin, nu in plaats van later, door hun werkgever niet voldoende ondersteund.


Het lijkt er echter op dat deze bedrijven wel degelijk het combineren van carrière en gezin willen ondersteunen: Facebook geeft medewerkers een bedrag van 3.000 euro als ze voor het eerst vader of moeder zijn geworden. Ook is een kinderopvangregeling opgenomen in de secundaire arbeidsvoorwaarden en betalen ze mee aan adoptiekosten. Eerlijk is eerlijk, er zijn genoeg bedrijven op te sommen die deze regelingen niet in hun arbeidsvoorwaarden hebben zitten.


Hoe jammer dat deze lijn van ondersteuning niet wordt doorgetrokken om medewerkers nog meer te stimuleren om hun carrière met een gezin te combineren. Juist vrouwen die deze gelegenheid krijgen, hebben de neiging zeer loyaal naar hun werkgever te zijn en niet makkelijk over te stappen naar een andere werkgever.

Het zou zowel Facebook als Apple sieren als zij het budget van $20.000 per medewerkster omzetten in betere regelingen voor zwangerschaps- en bevallingsverlof, goede kinderopvangregelingen, flexibele werktijden, thuiswerkmogelijkheden en mogelijkheden tot ouderschapsverlof.


Een reactie plaatsen

De trap

Ik weet niet waarom, maar ik zit weer in een ‘donkere dag’. Ik ben niet echt chagrijnig maar zeker niet vrolijk. Ik doe wat ik moet doen, maar beslist niet meer. Ik ontwijk gesprekken met partner, probeer zo oppervlakkig mogelijk te communiceren met de kinderen. Ik probeer mijn gevoel uit te schakelen, anders doet het pijn…

Dit soort buien komen en gaan vanzelf, ik ben er niet achter waardoor het getriggerd wordt, anders zou ik die implulsen wel vermijden. Soms sta ik er gewoon mee op, misschien door iets wat ik op tv heb gezien de avond ervoor of een droom die me overviel tijdens de nacht. Het gebeurt gewoon.

Niet eens zozeer de gebeurtenissen van toen dringen zich dan aan mij op, als wel het gevoel wat ik daarbij had. De paniek, de angst. En in zo’n bui hoef ik maar de trap op te lopen om het weer te voelen…

 

Hij is boos en ik heb geen idee wat ik nu weer heb gedaan. Ik heb mijn telefoon afgelopen uur niet opgepakt, ik wil niet zien hoe vaak hij heeft geprobeerd te bellen. Ik wil niet zien hoeveel voicemails er ingesproken zijn. Ik wil niet lezen wat er in de binnenstromende SMS’jes staat.

De kinderen zijn vervelend, natuurlijk merken ze mijn spanning en daar reageren ze op. De (nieuwe) man probeert  me gerust te stellen, probeert met me te praten over koetjes en kalfjes. Maar het kan me niet afleiden, verdorie, mijn ex moet ophouden met me lastig te vallen!

Natuurlijk houd ik het niet vol en ik kijk toch op mijn telefoon. Het zweet breekt me uit, de SMS’jes melden me dat hij in de wijk is en hij eist dat ik hem ontmoet en spreek, anders zijn ik en mijn nieuwe partner niet veilig.

Een paar weken daarvoor ben ik gebeld door een van de moeders op het schoolplein. Ze waarschuwde me voor mijn ex, hij had op het schoolplein met haar staan praten over mij en ze was bang dat hij me iets wilde aandoen. In de 2 jaar na de scheiding heeft hij me herhaaldelijk bedreigd, ik moet maar goed om me heen kijken, mijn nieuwe partner idem.

Dit alles bij elkaar maakt me panisch. Ik weet maar al te goed dat hij in blinde woede niet meer weet wat hij doet.

Dus ik ben bang, heel bang. Mijn huis heeft aan alle kanten ramen, een heel mooi licht huis, maar nu is het bedreigend. Overal ben je te zien, nergens ben je veilig. Ik kijk naar buiten en ik denk dat ik hem zie lopen. Ik roep in blinde paniek de kinderen bij me en probeer intussen te bedenken waar we veilig zijn. Ik kan alleen de badkamer verzinnen en dus wil ik daarheen. Maar om daar te komen moeten we de trap op, met al die ramen….

De angst, de paniek van dat moment beklemt me weer, mijn keel knijpt dicht. Paniek, angst, boosheid, schuldgevoel naar de kinderen… Alles giert door me heen. Keer op keer weer. Al jaren. Tranen van onmacht, nog steeds, nu ik dit schrijf.

Uiteindelijk is er destijds niets gebeurt. De politie kwam na mijn 112 melding maar konden niets doen, hij werd niet aangetroffen (was hij er wel?) en bovendien moet er eerst iets gebeuren voordat de politie kan handelen. Enige wat ze me konden bieden was een speciale melding in hun systeem op mijn adres, belde ik weer dan zouden ze er binnen 2 minuten zijn.

Natuurlijk ben ik opgelucht dat er niets gebeurde. En natuurlijk voel ik me nu vreselijk schuldig om wat ik de kinderen toen heb laten meemaken. Of ze er iets aan hebben overgehouden, ik weet het niet. Ze willen hier niet graag over praten en dat laat ik maar zo. Het is namelijk wel hun vader.

Ik ben destijds weer verder gegaan met het leven van alledag, de zorg voor de kinderen, mijn fulltime baan, de afhandeling van de scheidingsperikelen en noem maar op. Alle ballen in de lucht.

Ik wilde dit voorval zo snel mogelijk vergeten. Ik wilde er niet meer aan denken. Dat gaat al jarenlang goed.

Tot ik weer eens een donkere dag heb en de trap op moet…

Trap met raam


Een reactie plaatsen

Nare droom

Bedreigd

Misschien moet ik wel doen alsof het allemaal een slechte droom was. Naar dromen doen we per slot van rekening allemaal wel eens. En als je daarna wakker wordt, heb je nog wel eventjes last van het nare gevoel, maar ben je eenmaal begonnen aan je dagelijkse routine, dan zakt het weer weg en later weet je eigenlijk alleen nog maar dat je naar gedroomd hebt, maar wat precies, dat weet je niet meer.

Dus die keer, dat we op vakantie waren in Zuid-Frankrijk, heerlijk op een luxe, kleine, stille camping, daar heb ik gewoon heel naar gedroomd.

Ik droomde dat hij zo onrustig was en dat vond ik vreemd. Mijn zoontje was lief, de omgeving was prachtig, het weer was heerlijk.

Maar nog was hij niet tevreden. Hij zei het niet, hij zei niets, maar ja, als je al ruim 15 jaar samen bent, dan weet je het zonder woorden. En ondanks mijn aandringen, bleef hij stil. Inmiddels was ik wel gewend om mijn eigen vertier te zoeken, dus ik drong niet lang aan. Ik rende bijna dagelijks een mooie ronde in het wildvreemde warme landschap, misschien stiekem hopend op een lange verdwaling?

Altijd vond ik de weg weer terug naar de camping en altijd was hij daar, stil en in zichzelf gekeerd.

Na ongeveer een week begon me op te vallen dat hij bijna angstvallig zijn mobiele telefoon constant bij zich hield. Raar, want omdat we in Frankrijk waren (en dus hoge roaming kosten) hadden we onze telefoons uit en zetten we deze alleen ’s avonds even aan om te kijken of er berichten waren van onze moeders. Dat hij constant zijn telefoon bij zich had, dat was dus heel vreemd. Toen ik er een opmerking over maakte, was ik natuurlijk paranoia en was het te dwaas voor woorden dat ik het idee had dat hij iets voor mij verborgen hield. Vertrouwde ik hem dan nog steeds niet?

Zoals zo vaak in zulke situaties voelde ik me meteen schuldig, waarom kon ik hem ook niet gewoon vertrouwen, had ik bewijs dan dat hij verkeerde dingen deed? Nou dan! Of…. ?

De sfeer werd er niet beter op. Het leek wel alsof we speelden dat we op vakantie waren, we deden alles wat we normaal deden, zoonlief had de vakantie van zijn leventje, maar het gevoel van onbezorgde heerlijke vakantie had ik in elk geval niet.

Toch deed ik mijn best om positief te zijn en juist toen ik iets meer relaxt was, kwam ’s avonds het hoge woord eruit. Hij moest wat vertellen. Nou was ik inmiddels wel het een en ander gewend, na dergelijke aankondigingen, maar dit verhaal kon ik niet verzinnen.

Hij vertelde mij dat hij een paar maanden eerder was opgepakt door de politie voor verhoor. Raar, als je dat als echtgenote niet eens hebt gemerkt. Raar dat je dat als echtgenoot niet eens vertelt. Maar goed, ik deed mijn best hem niet in de rede te vallen en luisterde naar zijn verhaal.

Het was in de periode dat hij nog cocaine gebruikte (…). Hij regelde dit telefonisch bij zijn dealer en die werd blijkbaar al een tijdje door de politie afgeluisterd. Via die gesprekken kwamen ze bij hem terecht wilden ze hem spreken. Ze wilden de bende oprollen dus was zijn informatie belangrijk. Om een lang en moeilijk gesprek kort samen te vatten: hij heeft de dealer verlinkt waardoor deze achter tralies terecht is gekomen.

Was dat alles? Nee dus. Vanuit de gevangenis werd hij nu al wekenlang regelmatig gebeld en bedreigd. En ze dreigden niet alleen hem iets aan te doen, maar ook mij en mijn zoontje…

Op dit moment word ik wakker, de angst als klam zweet op mijn warme lichaam, mijn bonkende hart komt langzaam weer tot rust omdat alles om mij heen mijn eigen veilige vertrouwde omgeving blijkt te zijn….

Nee, helaas, niet elk verhaal heeft een happy end.

Het was geen droom, het was echt, waardoor het nu, jaren later, inmiddels wel een boze droom is die mij nog regelmatig in angstzweet doet ontwaken.

Na die bekentenis heb ik de beslissing genomen om te verhuizen, weg uit die stad, weg uit die omgeving. Later heeft hij mij dit regelmatig verweten, ik zou weg zijn gegaan vanwege mijn werk. Dat de oorzaak bij hem lag, is hij al lang vergeten.

Ik wou dat ik zo makkelijk kon vergeten…