Yvette Luikinga

Yvette kan alles


2 reacties

Ik kom er weer aan!

Het ‘gooi het er maar uit’ heeft veel met me gedaan afgelopen weken. De herinneringen vlogen me aan en ik werd er bepaald niet vrolijk van. Dat heeft het thuisfront hier ook goed geweten.

Ook al ging ik met een donkere bril door de dagen heen, er was aan de andere kant wel de opluchting dat ik het eruit had gegooid. Ook al is het nog maar een klein deel van het verhaal.

Niet alleen via mijn blog, ook tijdens gesprekken met mensen ben ik niet meer terughoudend over die periode maar vertel ik meer wat er is gebeurd. En langzaam geeft het me rust. Ik merk dat ik, ook al is een groot aantal zaken niet veranderd en dus niet opgelost, me er veel meer in kan berusten en van me af kan zetten.

En ik merk dat het weer begint te kriebelen. Ik wil wel weer iets doen. Anders dan koekjes bakken. Anders dan elke dag boodschappen doen. Anders dan elke dag denken ‘morgen strijk ik wel’.

Ik wil er weer bij horen, het verschil gaan maken, voor klanten, voor collega’s. De deur uit, en ’s avonds thuis komen, vol energie en vertellen over wat er zo goed ging die dag.

Natuurlijk, ik weet het, niet te hard van stapel. Doe ik niet, echt. Ik begin volgende week met een dag. Kijken hoe ik me het best nuttig kan maken zonder te veel verwachtingen te scheppen, zonder mezelf al teveel druk op te leggen.

Maar ik ga het doen. Die bodem van de put, die ken ik nu wel. Ik ben mezelf daar tegen gekomen, heb gehuild, geschreeuwd en getierd. Maar nu is het tijd de ladder vast te pakken en de eerste treden te beklimmen.

Ik kom eraan!

 

uitdeput


1 reactie

Vrouw van de wereld…

Ruim 17 jaar geleden begon mijn carrière een mooie richting op te gaan. Geen kantoorbaan meer maar als projectmanager bij een softwarebedrijf en later een internetprovider, ik deed zowel nationaal als internationaal projecten. Voor mijn werk korte reisjes naar Stockholm, Kopenhagen, Praag, Boedapest, Wenen, het ging maar door. Ik voelde me vrouw van de wereld.

Thuis was alles goed geregeld, anders kan je dat natuurlijk niet doen. Ik was, vond ik, toch wel erg gelukkig met een man die het prima vond om parttime te werken (eigen klusbedrijf) en daarnaast grotendeels voor de zorgtaken op te draaien. In de praktijk werkte het zo dat mijn moeder 1 dag per week oppaste, de kinderen 2 dagen naar het KDV gingen en hun vader nam de rest van de week op zich. Toen ze naar school gingen, bleven ze op school lunchen en hadden we verder geen opvang. Boodschappen doen, eten koken, huis redelijk aan kant, allemaal zijn taken. Ik zorgde in het weekend voor de was.

En ik dacht dat ik het prima voor elkaar had.

Tot die vreselijke dag dat de waarheid niet meer verborgen kon blijven. Ik, vrouw van de wereld, ik, die haar projecten keurig op orde had, ik, die precies kon aanvoelen wanneer een klant of een teamlid wat extra aandacht nodig had, ik had helemaal niet door dat het thuis niet goed ging!

Toen het niet meer te verbergen viel, kwam het hoge woord er eindelijk uit: hij had grote schulden opgebouwd door te gokken. Gokken??? Hoezo gokken, wanneer dan? Het bleek dat hij helemaal niet 3 dagen per week aan het werk was, het bleek dat hij met een groep vrienden(?) elke dag bij iemand thuis aan het kaarten was. Om geld. Om veel geld. Om heel veel geld. En nu zat hij in de problemen, want dat geld moest betaald worden.

Hij had er spijt van, ontzettend veel spijt van. Hij zou het nooit meer doen, echt, nooit meer. Hij zou het goed maken met me.

Ja, ik heb het betaald. En wat deed ik vervolgens? Ik, de vrouw van de wereld? Ik dacht dat daarmee alles was opgelost. Hij had immers spijt. Hij zou het immers nooit meer doen. Dus er was geen probleem meer.

Toch….?

 

 

 


Een reactie plaatsen

Demonen van het verleden

Er is geen ontkomen aan, de ‘donkere gedachten’ zijn niet meer tegen te houden. De demonen van het verleden blijven zich aan me opdringen. Liefst verdring ik het weer, ware het niet dat ik vind dat ik nu maar eens een keer moet beginnen met verwerken. Het heeft lang genoeg geduurd.

Er komen herinneringen voorbij die ik al bijna was vergeten. Flarden soms, maar soms ook haarscherpe beelden, alsof ik mezelf terug zie in een film.

Schaamte overvalt me. Heb ik dat laten gebeuren? Ik stond erbij en ik keek ernaar. En ik liet het toe.

De eerste 10 jaar waren goed. Ook wel eens problemen, maar binnen ‘normale’ kaders. Daarna ging het mis. Verslaafd was hij, aan cocaïne en drank. En gokken, dat ook nog.

In het begin had ik niets door. Ik was nog nooit met drugs in aanraking geweest. Ja, 2 halen van een joint, toen ik 17 was of zo. That was it. Dus toen de drugs over mijn drempel het huis binnen kwamen, had ik niets door. Wist ik veel. Ja, hij was anders, maar ik merkte eigenlijk alleen maar de non-interesse. Het vele slapen. En het drank gebruik, dat merkte ik wel. Dat er veel geld doorheen ging, dat merkte ik ook. Maar er iets over zeggen, dat deed ik maar niet meer.

Flashback

Een keer in de week ben ik in Groningen, een kantoordag. Bijkletsen met collega’s, administratie bijwerken, declaraties inleveren. Vergaderingen, urenstaten invullen. Leuke dag wel. Zit in net in gesprek met een leuke collega, word ik gebeld: mijn man. Ik neem vrolijk op ‘Hoi, wat ben je aan het doen?’. De vrolijke lach bevriest op mijn gezicht als hij schreeuwt dat ik de boodschappen in het vervolg wel zelf kan gaan doen. Ik begrijp er niets van, ik vraag voorzichtig wat er aan de hand is. ‘Ik sta voor paal bij de kassa!’ schreeuwt hij, er staat geen geld meer op de rekening! Ik begrijp er niets van, ik had toch begin van de maand het boodschappengeld overgemaakt naar de gezamenlijk rekening? Intussen ben ik weggelopen bij mijn collega en ik sta in het trappenhuis. Ik weet niet wat ik kan doen, ik probeer hem te sussen en zeg dat ik zo snel mogelijk naar huis kom en dat ik het ga regelen. 

Ik besef nu dat ik maar al te vaak iets niet wilde weten. Er niet over wilde nadenken, er niet over wilde praten. Want dan was het er niet en kon ik mijn leven verder leven. De gedachte dat je de beslissing moet nemen om je gezin uit elkaar te laten vallen, die dreiging doet je adem stokken, verlamt je als je eraan denkt. Dus dacht ik er maar niet aan.

Het is me natuurlijk niet gelukt. Er komt altijd een moment dat de werkelijkheid je met een grote nietsontziende golf overspoelt.

 


Een reactie plaatsen

Weeshuis gezocht!

In het kader van ‘Ga maar iets leuks doen’ bezigheidstherapie was ik gisteren goed bezig. Heel goed bezig. Of wellicht iets te goed bezig.

Het begon met mijn moeder, of ik voor haar 40 brownies wil bakken. Natuurlijk, daar draai ik mijn hand inmiddels niet meer voor om. Routine-klusje, zou ik haast zeggen.

En daar was ook de puberdochter. Afgelopen weekend jarig geweest, dus het nodige kook- en bakwerk zit erop. Oh, nee, toch niet, want de meiden van tennisles lusten ook wel wat lekkers. Dus een marmercake erbij.
Lekker middagje in de keuken, heerlijke geur door het huis, leeg hoofd en mooi resultaat.

20140528-084918.jpg

En toch was het nog niet genoeg. Al een tijdje ben ik in de ban van de Indische gerechten. Ik lees veel gerechten, ik probeer het een en ander en voel me klaar voor dé uitdaging: spekkoek!
Gisterenavond van half 9 tot half 1 in de keuken gestaan en het resultaat valt me niets tegen. Volgende keer de witte laagjes iets dikker wellicht, maar de smaak is prima.

20140528-085512.jpg

Als het zo doorgaat heb ik alleen nog maar een weeshuis nodig, zo veel koek heb ik nu…


5 reacties

Daar ga je met je rolmodel!

Al jarenlang probeer ik mensen in mijn omgeving en daar buiten te laten zien dat je als vrouw makkelijk een gezin kunt combineren met een fulltime baan. Sterker nog, dat je als vrouw makkelijk een gezin kunt combineren met een carrière.

Ik heb ervoor gepleit dat je niet moet willen streven naar een work-life-balance, want als een balans in evenwicht is, dan staat deze dus stil, en wie wil nou stil staan? Nee, in de combinatie gezin-werk helt de balans de ene keer over naar gezin en de andere keer naar werk. Flexibiliteit, daar moet je naar streven. Bij jezelf als eerste, maar ook heel nadrukkelijk in je gezin (partner en kinderen) en bij je werkgever.

Zoals ik al eens eerder schreef, bij mij liep alles op rolletjes. Maar dan echt. Dankzij een dubbel inkomen konden we hulp inschakelen voor het huishouden. Toen de kinderen wat kleiner waren, was er de enorme flexibele gastouder. Voor de boodschappen was daar Albert die tot in de keuken aflevert. En voor het eten waren daar de gesneden groenten, geschilde voorgekookte aardappelen en als het echt nodig was de bezorgbrommertjes.

Als de kinderen ziek waren, toetsweek hadden of andere belangrijke zaken, helde de balans over naar gezin en zette ik werk even op een lager pitje. Was het voor het werk nodig, dan werkte ik lange dagen, avonden of weekenden en zorgde ik dat het thuisfront de nodige aandacht van anderen kreeg.

Mooi voorbeeld voor mensen die twijfelen of ze wel een gezin willen, naast hun werk. Of mensen die twijfelen of ze wel aan het werk willen (of meer werk willen) naast hun gezin. Of stellen die twijfelen of ze de taken één op één verdelen (de een de zorg, de ander het inkomen) of toch samen zullen delen.

Ik was goed bezig.

Ik moet eerlijk zijn, ik heb er nog niemand over gehoord. Misschien zijn ze te beleefd, willen me niet kwetsen of zo? Maar in mij roept een hele doordringende stem: hahaha, daar ga je met je rolmodel! Een tijdje gaat het goed, maar zie je wel, het kan dus toch niet, zie je wel! Zie je wel… Je kunt geen carrière combineren met opgroeiende kinderen. Zie je wel, daar zit je nu, thuis, met je burnout!

Een tijdje heb ik die stem genegeerd. Werd er wel wat stiller van, wilde het ook niet horen. Maar intussen is het zo’n schrille stem geworden, dat negeren niet meer gaat.

En, warempel, ik merk dat ik mezelf toch niet hélemaal kwijt ben, want potverdorie, ik word hier dus ontzettend boos om! Natuurlijk kan ik die combinatie prima aan. Dat heb ik 16 jaar gedaan, hoeveel bewijs moet je hebben?

Ik zit nu niet thuis omdat ik werk en thuis niet meer kan combineren, ik zit om andere redenen thuis. Ik heb meer ballen in de lucht moeten houden dan ‘alleen’ maar mijn werk en de zorg voor mijn gezin.

Dat iemand al jarenlang zijn financiële verantwoordelijkheid niet eens neemt voor zichzelf en laat staan voor de kinderen. Dat je bekend staat bij 112, dat ze gelijk op de stoep staan als je belt. Dat je gewaarschuwd wordt om steeds maar achterom te kijken.

Ook al is die dreiging voor onze veiligheid inmiddels geslonken, het heeft erin gehakt. De angst en de boosheid, de onmacht en de verslagenheid, die heb ik steeds weg gestopt, door steeds maar weer verder te gaan: aan het werk. Hop, regel dit, regel dat. En dat jaren achter elkaar.

Ik weet nog niet hoe, ik weet ook niet hoe lang het gaat duren. Maar de chaos in mijn hoofd gaat een keer oplossen. Dan kom ik weer terug. Of dit gebeurt door problemen op te lossen of te verwerken en te accepteren? Ik weet het niet. Maar hoe dan ook, ik kom terug. En het rolmodel in mij ook.

 


Een reactie plaatsen

Zitten en wachten tot ‘het’ voorbij is….

Dat gaat dus niet werken.

Gisteren heb ik besloten dat dit niet de manier is. Er zullen wel degelijk zaken opgepakt, afgewerkt, moeten worden.

Zaken, verantwoordelijkheden, die bij mij liggen. Het gaat hier met name om financieel gerelateerde onderwerpen, die mij soms letterlijk de adem doen stokken als ik er over nadenk. En gras maaien, heggen knippen, moestuintjes verzorgen, hardlopen en koeken bakken lossen dat probleem niet op.

De zakelijke nasleep van onze onderneming moet administratief afgehandeld worden. Mijn 2-huizen probleem cq alimentatie probleem moet een oplossing krijgen. En de man moet weer aan het werk.

Ok, dat laatste heb ik niet in de hand, daar kan ik niets in doen. De andere 2 zaken moeten nu eens eindelijk afgehandeld worden anders krijg ik nooit rust in mijn hoofd.

Dus afleiding zoeken, ja, ga ik doen. Maar ik ga nu ook elke dag even werken om die problemen letterlijk van tafel te krijgen. Hoe moeilijk ook…

 


3 reacties

Ga maar leuke dingen doen!

Dat is het advies van mijn huisarts en de Arbo arts: ga maar leuke dingen doen. Hoofd leeg, verstand op nul en doe dingen waar je energie van krijgt.

Ik ben begonnen met de heg te knippen. Was redelijk nodig (lees: was 1,5 jaar niets aan gedaan) en daar heb ik me de eerste 2 weken goed op uit kunnen leven. Nu zie je het hek er achter weer en het leuke is dat je resultaat ziet. Aan de andere kant, lost dit mijn burn-out op?

Toen ik niets meer van de heg kon weg halen, zonder bij de buren in de tuin te belanden, ben ik een ander project begonnen: ik wil een moestuin. Hier zijn redelijk betaalbare houten ‘vierkante-meter-moestuintjes’ voor te vinden dus die ‘moes’ ik hebben. De man, ondanks zijn allergie voor tuincentra, gedwee mee voor het nodige sjouw-werk. Inmiddels staan er rode-peper,  komkommer, courgette, tomaat, basilicum, tijm, sla en nog veel meer, in de tuin. Wat een voldoening als ik een rode peper uit de tuin haal om mee te koken! Aan de andere kant, lost dit mijn burn-out op?

20140505-111847.jpg

Van die rode pepers kom ik terecht in de keuken. Want als Indische moet ik toch intussen ook eens leren koken zonder die kant en klare zakjes boemboe. Dus goed gesprek met mijn mams resulteert in stapels kookboeken en goede raad. Eerste project is redelijk geslaagd, ook mede dankzij een lieve vriendin die alle vertrouwen had in mijn kookkunsten. Voor mijn mams moet ik binnenkort weer aan de bak, Indische hartige en zoete hapjes staan op de agenda. Daarnaast bak ik nog steeds wekelijks mijn koeken (roze koeken, brownies, muffins etc) en probeer ik het assortiment uit te breiden. Het doet me goed als mensen mijn gerechten en koeken lekker vinden, echt waar. Aan de andere kant, lost dit mijn burn-out op?

Sporten werd mij aanbevolen, met name om de spanning uit schouders en nek weg te halen. Dus met zoonlief samen naar de sportschool en daarnaast de hardloopschoenen weer achter uit de kast gevist. Het kost wat moeite te gaan, zeg maar. Alhoewel, volgens mij heb ik daar altijd al last van. Het sporten doet goed, ik moet het toegeven. Aan de andere kant, lost dit mijn burn-out op?

Wat mij stoort in dit hele advies van ‘ga maar leuke dingen doen’, is dat het mijn inziens een struisvogel politiek is. Doe maar leuke dingen, denk niet aan die zaken die je bezig houden, dan gaat het vanzelf goed. Nee, dat is niet waar! Door te sporten, koken, tuinieren of wat dan maar ook, daarmee is het niet opeens allemaal goed! En zoek ik dus nog steeds naar een oplossing voor alles. Want leuke dingen doen, dat lost mijn burn-out niet op!