Yvette Luikinga

Yvette kan alles


2 reacties

December lichtmaand?

En voor je het weet, is het alweer half december. Geen tijd meer om het resultaat van dit jaar nog te wijzigen, te beïnvloeden. De laatste kans is geweest. Het is, wat het is.

Het vizier wordt nu ingesteld op het komende jaar, 2015 moet ons gaan brengen waar we nu al zo lang op wachten, een goede baan voor de man. Een nieuwe richting voor mij. Donker achter ons en licht voor ons. Want we laten de moed niet zakken.
De markt trekt aan, dat is goed te merken. Dus het komende jaar wordt gewoon goed.

Maar voordat we in het nieuwe jaar zitten, nog even deze laatste weken van december.
En ik zeg het maar gelijk heel eerlijk, december is niet mijn favoriete maand.

Naast de ‘gewone’ feestelijkheden zoals Sinterklaas, Kerstmis en Oud en Nieuw hebben we nog de verjaardagen van onze zonen (mijn zoon de 23e, zijn zoon 2 januari). Dat zijn in totaal zeker 8 momenten die gepland moeten worden: waar, met wie en wanneer.

Kijk maar:
1) Sinterklaas: vieren we het thuis of bij iemand anders, vieren we het met of zonder zijn kinderen
2) verjaardag mijn zoon: feestje met zijn vrienden
3) verjaardag mijn zoon: verjaardag met de hele familie of alleen oma (dat wil hij het liefst)
4) 1e Kerstdag: thuis of ergens anders. Komen zijn kinderen of niet. Zijn mijn kinderen thuis of bij hun vader?
5) 2e Kerstdag: idem als 1e Kerstdag. Traditioneel ‘wisseldag’ van mijn kinderen: zijn ze 1e Kerstdag bij mij, dan gaan ze 2e Kerstdag naar hem. Of andersom.
6) Oud en Nieuw: en weer hetzelfde, zijn we thuis of niet, welke kinderen zijn er wel of niet bij. Alles inclusief halen en brengen natuurlijk.
7) Nieuwjaarsdag: gaan we op de koffie bij mijn moeder.. Gaan we op de koffie bij zijn ouders?
8) Verjaardag zijn zoon. Vieren we het ook bij ons thuis? Indien ja, kunnen we dit dan combineren met de verjaardag van mijn zoon?

Terwijl ik dit opsom, weet ik ook gelijk waarom december mijn favoriete maand niet is: je hebt met zo ontzettend veel mensen rekening te houden! Wat willen de ex-en, wat willen de kinderen, wanneer zijn er kinderen thuis en wanneer niet, moet er iemand weggebracht of gehaald worden…..
Echt, het grootste nadeel van een samengesteld gezin komt tot uiting in december.

Nog even, dan is het weer januari.
Ik zie licht…..

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/333/67925724/files/2014/12/img_0333.jpg


Een reactie plaatsen

Hand in eigen boezem…

Mijn nekharen stonden weer recht overeind na het lezen van het sms’je. Ik heb er namelijk enorm veel moeite mee als iemand mij vertelt wat ik ‘moet’ doen. Dat bepaal ik zelf wel. Iedereen mag mij vragen om iets te doen. Hoe ik het zou moeten doen. Wanneer ik het zou moeten doen. Dat maakt mij niet uit. Ik ben niet zo moeilijk. Als je het maar vraagt op een manier die mij niet op de kast jaagt.

Het sms’je vertelt mij dat ik de dochter de volgende keer moet brengen en halen en dat ik mijn agenda daar maar op moet aanpassen. Het is pas over 4 weken dus meneer neemt aan dat dit mij dit gaat lukken. Mijn opstandige brein leest daar meteen een verborgen ‘dit keer’ tussen door.

Je ziet mij nu op de kast zitten? Dat klopt. Meneer vertelt een kleine week eerder aan de dochter dat ze niet door mij op vrijdag gebracht kan worden maar dat hij haar op zaterdag haalt. Dochterlief vertelt dat aan mij. Ik realiseer mij meteen dat dit gegeven impliceert dat ik haar dan op zondag moet halen. Mijn zondag staat echter al vol gepland.

Als ik dit aan de dochter vertel, loopt het uit de hand. Zij boos, omdat ik, volgens haar, een hoop stennis maak om niets. Ik boos op haar, omdat zij alleen begrip heeft voor haar vader als deze afspraken wijzigt vanwege zijn agenda maar zij geen begrip heeft voor mijn agenda. Het gevoel dat ik me altijd maar weer moet aanpassen aan meneer, overheerst mij volkomen. Uiteindelijk haalt en brengt de ex haar dat weekend, met de mededeling dat ik dan het volgende weekend moet brengen en halen. Het beruchte sms’je.

Meer dan een week ben ik geïrriteerd. Meer dan een week weet ik dat ik contact moet opnemen met de ex, want het volgende weekend moet wel geregeld worden. Zoals al jaren het geval is als ik hem moet contacten, zit ik mezelf en mijn omgeving behoorlijk dwars. Tot uiteindelijk ik dan toch maar de telefoon oppak en de ex bel. Papier voor me, met het lijstje wat allemaal echt besproken moet worden.

Het gesprek verloopt dan tot mijn verbazing helemaal niet verkeerd. Ja, sommige zaken blijven gebeuren. Zijn toezegging om in het nieuwe jaar zelf financiële verantwoording op zich te nemen met betrekking tot zijn woonlasten en waarschijnlijk later zelfs ook voor levensonderhoud van de kinderen, bevestigt hij weer. Jammer genoeg hierbij wel melding makend van het feit dat hij dit helemaal niet hoeft, verwijzend naar de uitspraak van de rechter inzake alimentatie. De nekharen rijzen weer.

Maar het lukt me om rustig te blijven. Ik vraag hem een aantal keren om het niet over bepaalde onderwerpen te hebben, omdat we hier nou eenmaal enorm van mening over verschillen. Hoewel het gesprek me vreselijk veel energie kost en mijn stem een stuk hoger klinkt dan normaal, kan ik me redelijk goed houden. Het gesprek wordt met duidelijke afspraken beëindigd.

De wijze les van de dag: laat je niet zo op de kast jagen, neem niet alles van hem meteen negatief. En neem die telefoon eens wat sneller in de hand….


2 reacties

Het voordeel van de twijfel?

Afgelopen maanden weet ik niet wat mij overkomt.

Al sinds mijn scheiding is de communicatie tussen de ex en mij zeg maar niet optimaal. Er is een periode geweest dat ik alles wat we mondeling hadden afgesproken, bijvoorbeeld wanneer en hoe laat de kinderen gehaald of gebracht worden, nog eens extra in een email bevestigde. De ex presteerde het namelijk keer op keer weer om met een stalen gezicht mij te vertellen dat we het anders hadden afgesproken dan dat ik dacht.

Er zijn jaren geweest dat ik mij niet veilig voelde, de bedreigingen zijn beangstigend en veelvuldig voorbij gekomen.

Het is dan ook niet zo heel raar natuurlijk dat ik de afgelopen maanden sta te kijken van wat er allemaal gebeurt. Was de communicatie voorheen altijd moeilijk en stug, zo makkelijk gaat het nu opeens. En tot mijn stomme verbazing stelt hij ook nog eens voor om een gedeelte van zijn levensonderhoud binnenkort zelf op te pakken. Niet dat alleen, vanaf volgend jaar kan hij ook een bijdrage leveren in het levensonderhoud van de kinderen.

Na voorgaande jaren kan ik mijn ogen en oren niet geloven. Natuurlijk ben ik bij dat het zo gaat, natuurlijk is het fantastisch als ik, al is het maar gedeeltelijk, van die alimentatieplicht af ben. Maar ik kan er niet om juichen. Wacht maar, denk ik, er komt heus wel weer wat.

Het duurt echter al een tijd, ik kan er niet omheen. Ik zie ook afgelopen maanden dat hij zich houdt aan de afspraken. Niet zeuren, dus?

Kan het zijn dat iemand na jaren dwars liggen, tegenwerken en profiteren nu opeens het licht ziet en verantwoordelijkheid gaat tonen? Ik wil het graag geloven.

Op het moment dat ik geneigd ben hem toch voorzichtig het voordeel van de twijfel te geven, komt daar eindelijk het verlossende sms’je.

De ex is nog steeds hetzelfde…