Yvette Luikinga

Yvette kan alles


Een reactie plaatsen

Een thriller

Al jaren roep ik het: ‘Ik wil een boek schrijven’. Niet over mijn ervaringen in het bedrijfsleven, geen tips aan andere vrouwen over hoe het gezinsleven heus wel te combineren is met een carrière. Niet over mijn ervaringen met drank en drugs in een relatie. Nee, een echt, volslagen verzonnen maar rete-spannend verhaal waarbij je in elk geval niet vanaf pagina 1 weet dat de butler het heeft gedaan.

Een thriller…

Jaren geleden schreef ik al eens een kort verhaal. Een klein aantal mensen heb ik het laten lezen en de reacties waren bemoedigend. Ja, die thriller moet er echt eens een keer van komen. Nu ik mezelf mag beraden op mijn toekomst, steekt die wens met kop en schouders boven alles uit.
Als ultieme droom zie ik mijzelf zitten, in een klein hutje (nou ja, bungalowtje komt eigenlijk meer tegemoet aan het beeld) op het strand. Helemaal alleen zit ik daar, mijn laptop op een oud wankel tafeltje aan het raam met uitzicht op het strand en de zee.
Strandhuisje
Als ik het even niet meer weet, loop ik, met fikse tegenwind, in mijn dikke jas en op rubber laarzen, over de vloedlijn op zoek naar een nieuwe wending, een spannende dialoog of de kleur haar van mijn hoofdpersoon. Om gelukzalig met een ‘Eureka’ gevoel terug te keren naar mijn hutje met wankele tafel om het hoofdstuk af te schrijven.
Eten en drinken worden overigens natuurlijk gewoon bezorgd of, liever, genuttigd in de plaatselijke kroeg. Waar de man dan ook wel bij aanwezig mag zijn, bedenk ik me nu.

Een thriller…

Tot nu toe was er altijd wel een excuus. Geen tijd, die kennen we allemaal natuurlijk. Wat wil je, fulltime job. Kinderen in de pubertijd. Een man (die kan je trouwens altijd en overal de schuld van geven).
Geen tijd, dat excuus heb ik nu niet meer. Tijd genoeg. Zoveel tijd zelfs, dat er dagen zijn dat ik niets doe. Want het kan morgen ook. Of overmorgen. Of volgende week. Veel tijd maakt mij lui. Maar dat terzijde.
Tijd heb ik nu genoeg, dus ik kan schrijven. Weliswaar niet in een strandhuisje, maar er zijn ook andere opties. De nieuwe bibliotheek Eemhuis bijvoorbeeld, wat een mooie inspirerende omgeving! Dus excuus heb ik niet, maar voorlopig is er nog weinig op papier terecht gekomen.
bibliotheek eemhuis

En of het zo moet zijn, deze week lees ik opeens dat november de National Novel Writing Month is: schrijf in de maand november een roman van minimaal 50.000 woorden. Het is een wereldwijde challenge met alleen al in Nederland nu al ruim 9.000 inschrijvingen. De challenge gaat niet om het verhaal, maar om het aantal woorden. De uitdaging om je aan het schrijven te zetten. Nieuwsgierig? Kijk hier: http://nanowrimo.org/

Dit is voor mij het laatste duwtje in de rug die ik nodig had. Ik heb me ingeschreven. De maand november ben ik even druk, gemiddeld per dag moeten er 1.666,67 woorden geschreven worden. De was kan ook in december, schat. Het gaat er nu van komen. In elk geval de eerste 50.000 woorden.

Een thriller…


6 reacties

Van uitgang naar ingang…

Het is gebeurd, de kogel is door de kerk. Na vele gesprekken, goed geholpen door deskundig advies is het afgelopen week definitief geworden: ik heb een beëindigingsovereenkomst getekend. Door gewijzigde omstandigheden is een reorganisatie nodig en in de nieuwe situatie is voor mij geen plaats meer.
Veel mensen weten wel dat ik daar niet heel erg verdrietig over zal zijn, behalve de goede samenwerking met een aantal collega’s, deze werkgever en ik waren geen ideale match, zeg maar. Het kost mij dan ook niet heel veel moeite om deze deur te sluiten.
exit
Het is nu aan mij, en gelukkig heb ik daar even de tijd voor, om een nieuwe deur te vinden. Vanaf het moment dat ik in gesprek ben over de contractbeëindiging, besef ik me dat dit een uitgelezen kans is om een nieuwe start te maken. Ik beperk me hierbij dus uitdrukkelijk niet tot de banen die vanzelfsprekend in de lijn der verwachting liggen, maar probeer me te oriënteren op wat ik nu echt heel graag wil.
Er zijn per slot van rekening heel veel nieuwe deuren!
images (12)
Om mijn gedachten te ordenen gebruik ik een Mindmap programma en maak ik een SWOT analyse van mijzelf. Op dit moment zit ik hier midden in en brengt het me in plaats van veel rust en duidelijkheid, een kluwen van gedachten en onzekerheid. Ik ga er maar vanuit dat ik hier eerst doorheen moet voordat het een beetje duidelijke structuur gaat krijgen!
images (9)
Wat het ook gaat worden voor mij, het zal in elk geval een keuze zijn voor passie en enthousiasme. Een keuze voor mijzelf, waarbij ik de toegevoegde waarde kan brengen waarvan ik weet dat ik het in me heb. Waarbij ik weer het kriebelen in mijn vingers voel en niet kan wachten om aan te pakken. Het verschil gaan maken.
Ik heb er nu al zin in!
images (5)


1 reactie

Eicellen invriezen bij Apple en Facebook?

Alle kranten berichtten erover: Facebook en Apple zijn bereid het invriezen van eicellen van hun vrouwelijke werknemers te betalen. Onder het mom van ‘Eerst carrière, dan kinderen’ hebben ze een budget van $ 20.000 per vrouw beschikbaar. Inmiddels is er al een aantal werkneemsters van Facebook die gebruik hebben gemaakt van dit aanbod.

 


Aangezien ik in een periode van 5 jaar 4 ivf-behandelingen heb ondergaan om uiteindelijk 2 kinderen te mogen krijgen, weet ik wat een dergelijke behandelingen voor een vrouw betekent: in eerste instantie een vruchtbaarheidsbehandeling met hormonen, om zo veel mogelijk eitjes te produceren en dan een punctie (bij mij zeer pijnlijk, maar niet iedereen ervaart dit zo) om de eitjes te ‘oogsten’. Vervolgens, wanneer de bevruchte eicellen teruggeplaatst worden, moet je wederom met hormonen je lichaam in optimale staat brengen om deze bevruchte eicel te ontvangen. Waarbij je in de eerste plaats maar moet hopen dat het ontdooiproces goed verloopt en de eicel daadwerkelijk levensvatbaar is.


Tijdens de behandeling kunnen er nare complicaties optreden (zo belandde ik in het ziekenhuis met een eierstok-ontsteking) maar ook zonder dat, is de behandeling al behoorlijk zwaar. Bovendien is er geen garantie dat je vervolgens na een aantal jaren daadwerkelijk zwanger raakt van een van de bevroren eicellen. Het is dus een ingrijpend proces om de vruchtbare jaren van de vrouwelijke werknemers van Facebook of Apple op te rekken. En dat zonder enige medische noodzaak!


Waarom zouden bedrijven als Facebook en Apple dit doen? Deze technologiebedrijven stellen zelf dat ze hiermee meer kans hebben de vrouwelijk werknemers, die al schaars zijn in die wereld, te behouden en bovendien dat ze hiermee meer kans maken nieuwe vrouwelijke werknemers van buitenaf aan te kunnen trekken. Het feit dat een aantal vrouwen al gebruik heeft gemaakt van deze regeling, bevestigt natuurlijk dat er ook behoefte aan deze regeling is.

Blijkbaar zien deze vrouwen geen andere optie dan het invullen van hun kinderwens uit te stellen en wordt het combineren van carrière en gezin, nu in plaats van later, door hun werkgever niet voldoende ondersteund.


Het lijkt er echter op dat deze bedrijven wel degelijk het combineren van carrière en gezin willen ondersteunen: Facebook geeft medewerkers een bedrag van 3.000 euro als ze voor het eerst vader of moeder zijn geworden. Ook is een kinderopvangregeling opgenomen in de secundaire arbeidsvoorwaarden en betalen ze mee aan adoptiekosten. Eerlijk is eerlijk, er zijn genoeg bedrijven op te sommen die deze regelingen niet in hun arbeidsvoorwaarden hebben zitten.


Hoe jammer dat deze lijn van ondersteuning niet wordt doorgetrokken om medewerkers nog meer te stimuleren om hun carrière met een gezin te combineren. Juist vrouwen die deze gelegenheid krijgen, hebben de neiging zeer loyaal naar hun werkgever te zijn en niet makkelijk over te stappen naar een andere werkgever.

Het zou zowel Facebook als Apple sieren als zij het budget van $20.000 per medewerkster omzetten in betere regelingen voor zwangerschaps- en bevallingsverlof, goede kinderopvangregelingen, flexibele werktijden, thuiswerkmogelijkheden en mogelijkheden tot ouderschapsverlof.