Yvette Luikinga

Yvette kan alles


Een reactie plaatsen

Weeshuis gezocht!

In het kader van ‘Ga maar iets leuks doen’ bezigheidstherapie was ik gisteren goed bezig. Heel goed bezig. Of wellicht iets te goed bezig.

Het begon met mijn moeder, of ik voor haar 40 brownies wil bakken. Natuurlijk, daar draai ik mijn hand inmiddels niet meer voor om. Routine-klusje, zou ik haast zeggen.

En daar was ook de puberdochter. Afgelopen weekend jarig geweest, dus het nodige kook- en bakwerk zit erop. Oh, nee, toch niet, want de meiden van tennisles lusten ook wel wat lekkers. Dus een marmercake erbij.
Lekker middagje in de keuken, heerlijke geur door het huis, leeg hoofd en mooi resultaat.

20140528-084918.jpg

En toch was het nog niet genoeg. Al een tijdje ben ik in de ban van de Indische gerechten. Ik lees veel gerechten, ik probeer het een en ander en voel me klaar voor dé uitdaging: spekkoek!
Gisterenavond van half 9 tot half 1 in de keuken gestaan en het resultaat valt me niets tegen. Volgende keer de witte laagjes iets dikker wellicht, maar de smaak is prima.

20140528-085512.jpg

Als het zo doorgaat heb ik alleen nog maar een weeshuis nodig, zo veel koek heb ik nu…

Advertenties


5 reacties

Daar ga je met je rolmodel!

Al jarenlang probeer ik mensen in mijn omgeving en daar buiten te laten zien dat je als vrouw makkelijk een gezin kunt combineren met een fulltime baan. Sterker nog, dat je als vrouw makkelijk een gezin kunt combineren met een carrière.

Ik heb ervoor gepleit dat je niet moet willen streven naar een work-life-balance, want als een balans in evenwicht is, dan staat deze dus stil, en wie wil nou stil staan? Nee, in de combinatie gezin-werk helt de balans de ene keer over naar gezin en de andere keer naar werk. Flexibiliteit, daar moet je naar streven. Bij jezelf als eerste, maar ook heel nadrukkelijk in je gezin (partner en kinderen) en bij je werkgever.

Zoals ik al eens eerder schreef, bij mij liep alles op rolletjes. Maar dan echt. Dankzij een dubbel inkomen konden we hulp inschakelen voor het huishouden. Toen de kinderen wat kleiner waren, was er de enorme flexibele gastouder. Voor de boodschappen was daar Albert die tot in de keuken aflevert. En voor het eten waren daar de gesneden groenten, geschilde voorgekookte aardappelen en als het echt nodig was de bezorgbrommertjes.

Als de kinderen ziek waren, toetsweek hadden of andere belangrijke zaken, helde de balans over naar gezin en zette ik werk even op een lager pitje. Was het voor het werk nodig, dan werkte ik lange dagen, avonden of weekenden en zorgde ik dat het thuisfront de nodige aandacht van anderen kreeg.

Mooi voorbeeld voor mensen die twijfelen of ze wel een gezin willen, naast hun werk. Of mensen die twijfelen of ze wel aan het werk willen (of meer werk willen) naast hun gezin. Of stellen die twijfelen of ze de taken één op één verdelen (de een de zorg, de ander het inkomen) of toch samen zullen delen.

Ik was goed bezig.

Ik moet eerlijk zijn, ik heb er nog niemand over gehoord. Misschien zijn ze te beleefd, willen me niet kwetsen of zo? Maar in mij roept een hele doordringende stem: hahaha, daar ga je met je rolmodel! Een tijdje gaat het goed, maar zie je wel, het kan dus toch niet, zie je wel! Zie je wel… Je kunt geen carrière combineren met opgroeiende kinderen. Zie je wel, daar zit je nu, thuis, met je burnout!

Een tijdje heb ik die stem genegeerd. Werd er wel wat stiller van, wilde het ook niet horen. Maar intussen is het zo’n schrille stem geworden, dat negeren niet meer gaat.

En, warempel, ik merk dat ik mezelf toch niet hélemaal kwijt ben, want potverdorie, ik word hier dus ontzettend boos om! Natuurlijk kan ik die combinatie prima aan. Dat heb ik 16 jaar gedaan, hoeveel bewijs moet je hebben?

Ik zit nu niet thuis omdat ik werk en thuis niet meer kan combineren, ik zit om andere redenen thuis. Ik heb meer ballen in de lucht moeten houden dan ‘alleen’ maar mijn werk en de zorg voor mijn gezin.

Dat iemand al jarenlang zijn financiële verantwoordelijkheid niet eens neemt voor zichzelf en laat staan voor de kinderen. Dat je bekend staat bij 112, dat ze gelijk op de stoep staan als je belt. Dat je gewaarschuwd wordt om steeds maar achterom te kijken.

Ook al is die dreiging voor onze veiligheid inmiddels geslonken, het heeft erin gehakt. De angst en de boosheid, de onmacht en de verslagenheid, die heb ik steeds weg gestopt, door steeds maar weer verder te gaan: aan het werk. Hop, regel dit, regel dat. En dat jaren achter elkaar.

Ik weet nog niet hoe, ik weet ook niet hoe lang het gaat duren. Maar de chaos in mijn hoofd gaat een keer oplossen. Dan kom ik weer terug. Of dit gebeurt door problemen op te lossen of te verwerken en te accepteren? Ik weet het niet. Maar hoe dan ook, ik kom terug. En het rolmodel in mij ook.

 


Een reactie plaatsen

Zitten en wachten tot ‘het’ voorbij is….

Dat gaat dus niet werken.

Gisteren heb ik besloten dat dit niet de manier is. Er zullen wel degelijk zaken opgepakt, afgewerkt, moeten worden.

Zaken, verantwoordelijkheden, die bij mij liggen. Het gaat hier met name om financieel gerelateerde onderwerpen, die mij soms letterlijk de adem doen stokken als ik er over nadenk. En gras maaien, heggen knippen, moestuintjes verzorgen, hardlopen en koeken bakken lossen dat probleem niet op.

De zakelijke nasleep van onze onderneming moet administratief afgehandeld worden. Mijn 2-huizen probleem cq alimentatie probleem moet een oplossing krijgen. En de man moet weer aan het werk.

Ok, dat laatste heb ik niet in de hand, daar kan ik niets in doen. De andere 2 zaken moeten nu eens eindelijk afgehandeld worden anders krijg ik nooit rust in mijn hoofd.

Dus afleiding zoeken, ja, ga ik doen. Maar ik ga nu ook elke dag even werken om die problemen letterlijk van tafel te krijgen. Hoe moeilijk ook…

 


3 reacties

Ga maar leuke dingen doen!

Dat is het advies van mijn huisarts en de Arbo arts: ga maar leuke dingen doen. Hoofd leeg, verstand op nul en doe dingen waar je energie van krijgt.

Ik ben begonnen met de heg te knippen. Was redelijk nodig (lees: was 1,5 jaar niets aan gedaan) en daar heb ik me de eerste 2 weken goed op uit kunnen leven. Nu zie je het hek er achter weer en het leuke is dat je resultaat ziet. Aan de andere kant, lost dit mijn burn-out op?

Toen ik niets meer van de heg kon weg halen, zonder bij de buren in de tuin te belanden, ben ik een ander project begonnen: ik wil een moestuin. Hier zijn redelijk betaalbare houten ‘vierkante-meter-moestuintjes’ voor te vinden dus die ‘moes’ ik hebben. De man, ondanks zijn allergie voor tuincentra, gedwee mee voor het nodige sjouw-werk. Inmiddels staan er rode-peper,  komkommer, courgette, tomaat, basilicum, tijm, sla en nog veel meer, in de tuin. Wat een voldoening als ik een rode peper uit de tuin haal om mee te koken! Aan de andere kant, lost dit mijn burn-out op?

20140505-111847.jpg

Van die rode pepers kom ik terecht in de keuken. Want als Indische moet ik toch intussen ook eens leren koken zonder die kant en klare zakjes boemboe. Dus goed gesprek met mijn mams resulteert in stapels kookboeken en goede raad. Eerste project is redelijk geslaagd, ook mede dankzij een lieve vriendin die alle vertrouwen had in mijn kookkunsten. Voor mijn mams moet ik binnenkort weer aan de bak, Indische hartige en zoete hapjes staan op de agenda. Daarnaast bak ik nog steeds wekelijks mijn koeken (roze koeken, brownies, muffins etc) en probeer ik het assortiment uit te breiden. Het doet me goed als mensen mijn gerechten en koeken lekker vinden, echt waar. Aan de andere kant, lost dit mijn burn-out op?

Sporten werd mij aanbevolen, met name om de spanning uit schouders en nek weg te halen. Dus met zoonlief samen naar de sportschool en daarnaast de hardloopschoenen weer achter uit de kast gevist. Het kost wat moeite te gaan, zeg maar. Alhoewel, volgens mij heb ik daar altijd al last van. Het sporten doet goed, ik moet het toegeven. Aan de andere kant, lost dit mijn burn-out op?

Wat mij stoort in dit hele advies van ‘ga maar leuke dingen doen’, is dat het mijn inziens een struisvogel politiek is. Doe maar leuke dingen, denk niet aan die zaken die je bezig houden, dan gaat het vanzelf goed. Nee, dat is niet waar! Door te sporten, koken, tuinieren of wat dan maar ook, daarmee is het niet opeens allemaal goed! En zoek ik dus nog steeds naar een oplossing voor alles. Want leuke dingen doen, dat lost mijn burn-out niet op!

 

 


6 reacties

Het kan verkeren

In oktober 2012 schreef ik het blog ‘En ik zeur dus niet…’

Over mijn drukke leven met 2 kinderen, een fulltime baan en een man die veel in het buitenland is. Over het huis schoonmaken en mijn pietluttigheid over de was. Over de tuin waar ik heerlijk in kan zitten met een drankje maar die ook veel onderhoud nodig heeft. Over mijn boodschappen en de weekmenu’s die ik elk weekend plan. En over de momenten dat het even niet meer gaat, tot ik weer een opsteker krijg en vervolgens weer vrolijk, zonder klagen, op de rijdende rollercoaster spring.

Zo ging het, tot ruim een maand geleden. Zoals de laatste tijd regelmatig gebeurde, geveld door een akelige migraine. Vrijdagochtend mee wakker geworden. Bonkende hoofdpijn, misselijk, spugen. Maar geen reden tot paniek, gewoon een dag in bed blijven en dan is het weer over.

Dacht ik. De volgende dag had ik echter nog steeds zware hoofdpijn en was ik ook nog heel erg misselijk. Dat ging maar niet over. Misschien een virusje, dacht ik toen. Iedereen is wel eens een week ziek, dus ik maakte me niet druk.

De week erna was het nog steeds niet weg. Elke dag met hoofdpijn en een misselijk gevoel wakker geworden. Raar, dacht ik. Toch maar eens naar de dokter gegaan. En daar, met een paar simpele vragen en een snel lichamelijk onderzoek, werd geconstateerd dat ik wel erg veel spanning in mijn rug, schouders en nek had zitten. Wat die hoofdpijn verklaarde.

Op de vraag of ik veel stress had, moest ik bevestigend antwoorden. Tja, nogal logisch, een man die al meer dan een jaar zonder werk, zonder inkomen thuis is. Hypotheken (ja, 2) die gewoon nog steeds betaald moeten worden. Monden die gevoed moeten worden. Natuurlijk brengt dat spanning met zich mee.

Maar dat ik, met mijn baan, voor de financiële zekerheid zorg, is dan toch heel gewoon? En dat ik, naast mijn fulltime baan, met mijn feilloos werkend systeem het huishouden draaiend houd (zonder werkster inmiddels natuurlijk) is toch ook niet meer dan logisch? Want zeg nou zelf, als de man weer aan het werk gaat, dan moet alles weer terug naar het oude, dus waarom nu opeens taken gaan verdelen?

Inmiddels ben ik 4 weken verder en moet ik constateren dat ik wel erg veel hooi op mijn vork heb genomen. Dat ik wellicht de afgelopen maanden niet echt naar mijn lichaam heb geluisterd. Doorgaan, want zonder mij strandt het schip. Doorgaan, want iedereen rekent op mij. Doorgaan, want ik kan niet meer stoppen….

Wel dus, mijn lichaam heeft nu aan de noodrem getrokken. Ik kan niet meer doorgaan, want mijn hoofd zit te vol. Mijn hoofd zit te vol. Wat een verschrikkelijke constatering. Ik, die altijd alles kan, kan nu even niets meer. Ik kan bijna niet verzinnen wat we vandaag eten, laat staan dat ik een weekmenu opstel. Ik open mijn zakelijke mail niet meer, terwijl ik normaliter elk vrij uur, elk weekend, elke feestdag, ja, zelfs op mijn trouwdag 5 jaar geleden, nog online ben!

Deze week ben ik zover dat ik openlijk kan toegeven dat ik een burn-out heb. In mijn beleving voel ik dit nog steeds als zwakte en als zogenaamd ‘sterke vrouw’ vind ik dat niet leuk. Maar ja, wie vindt een burn-out nou wel leuk?